A Costa da Morte non precisa máis promesas nin máis políticos pasándose a pelota da culpabilidade. Precisa feitos, investimentos e respostas.
A Costa da Morte segue instalada no esquecemento institucional. Mentres uns e outros se botan as culpas, os problemas continúan acumulándose e a veciñanza segue agardando por solucións que nunca chegan ou que se atrasan ano tras ano.
E cómpre facer unha pregunta incómoda: que están facendo os nosos representantes políticos para que a Costa da Morte deixe de ser unha comarca de segunda?
Catro deputados da Costa da Morte no Parlamento galego
Segundo as cifras salariais achegadas, catro representantes políticos vinculados á Costa da Morte perciben as seguintes cantidades:
- Paula Mouzo (PP): 5.719,30 euros mensuais e 80.070,20 euros anuais.
- Rubén Lorenzo (PP): 5.837,94 euros mensuais e 81.731,16 euros anuais.
- Patricia Iglesias (PSdeG-PSOE): 8.965,44 euros mensuais e 125.516,16 euros anuais.
- Óscar Insua (BNG): 4.590,55 euros mensuais e 55.086,54 euros anuais, segundo os datos facilitados.
Estas cantidades deben contrastarse coas retribucións oficiais vixentes e coas súas condicións, para evitar confundir conceptos salariais distintos.
Pero máis alá das cifras, a cuestión fundamental é outra: que resultados concretos están conseguindo para a comarca que representan?
Porque representar unha terra non consiste unicamente en ocupar un escano, cobrar un salario público e comparecer diante dos medios. Representar significa defender os intereses da cidadanía, esixir investimentos e loitar para que os servizos públicos estean á altura das necesidades reais da poboación.
Alcaldías, soldos e gastos públicos: transparencia e responsabilidade
A preocupación tamén chega aos concellos. Hai alcaldías con soldos públicos importantes, aos que poden sumarse dietas e outras compensacións conforme á normativa aplicable, mentres determinadas administracións locais afrontan dificultades económicas e problemas para atender as necesidades da veciñanza.
Se hai concellos con dificultades para pagar, servizos insuficientes ou infraestruturas deterioradas, resulta lexítimo preguntar se as prioridades políticas e económicas están ben definidas.
Non se trata de afirmar que todos os cargos públicos cobren de máis nin de cuestionar o dereito a unha remuneración digna polo traballo realizado. Trátase de esixir transparencia, control do gasto e resultados proporcionais á responsabilidade asumida.
A cidadanía ten dereito a coñecer canto custan os plenos extraordinarios, as dietas, os desprazamentos e os demais gastos institucionais, así como a xustificación de cada partida.
O diñeiro público non é propiedade de ningún partido nin de ningún cargo político. Procede dos impostos da cidadanía e debe empregarse con responsabilidade.
Os problemas reais da Costa da Morte
Mentres se suceden os debates políticos, a comarca continúa arrastrando carencias que condicionan a vida diaria da súa poboación.
1. A autovía da Costa da Morte
Unha infraestrutura fundamental para mellorar as comunicacións, favorecer a actividade económica e reducir o illamento territorial. A súa execución e as conexións pendentes deben recibir explicacións claras, prazos verificables e compromisos concretos. A comarca non pode vivir eternamente de anuncios.
2. Centros de saúde con falta de persoal
A atención sanitaria non pode depender da sorte, da dispoñibilidade de profesionais ou da distancia que haxa que percorrer para conseguir unha consulta. É necesario reforzar os cadros de persoal e garantir unha atención digna, accesible e continuada.
3. Educación con deficiencias e necesidades de persoal
Os centros educativos precisan instalacións adecuadas, mantemento, recursos e profesionais suficientes. Investir en educación é investir no futuro da comarca e no dereito da infancia a recibir unha formación en condicións dignas.
4. Unha ambulancia medicalizada para a Costa da Morte
A dispoñibilidade de recursos de emerxencia adaptados á extensión territorial, á dispersión da poboación e aos tempos de resposta é unha cuestión de seguridade e saúde pública. Se outras comarcas, como o Barbanza, dispoñen de recursos que aquí se reclaman, as administracións deben explicar con criterios obxectivos como se distribúen estes medios e se a cobertura actual responde ás necesidades reais da Costa da Morte.
5. O problema da vivenda
Atopar unha vivenda accesible resulta cada vez máis difícil. Os prezos elevados, a escaseza de oferta e as dificultades para acceder ao financiamento hipotecario están deixando fóra a moita xente nova e a numerosas familias.
Tamén é necesario analizar a diferenza entre os prezos de mercado e as valoracións empregadas polas entidades financeiras, xa que esa distancia pode dificultar o acceso a unha hipoteca e obrigar a dispor de máis aforros.
Sen políticas de vivenda eficaces, a comarca corre o risco de expulsar a súa propia poboación.
6. Auga e saneamento impropios do século XXI
Aínda existen lugares onde as infraestruturas de abastecemento, saneamento e tratamento das augas precisan melloras urxentes. Non é aceptable que a calidade destes servizos dependa do concello no que se viva ou de que unha obra leve anos pendente.
7. Iluminación pública deficiente
Hai núcleos e lugares nos que a iluminación resulta insuficiente e transmite unha sensación de abandono. A seguridade viaria, a accesibilidade e a calidade de vida tamén se constrúen con servizos básicos ben mantidos.
8. A igualdade de oportunidades e os posibles tratos de favor
A cidadanía merece procesos de contratación, concesión de axudas e acceso aos servizos públicos baseados en criterios transparentes e obxectivos.
As sospeitas de favoritismo, enchufismo ou trato de favor por vínculos familiares, amizades ou afinidades políticas deben investigarse con rigor cando existan indicios. A administración pública ten que estar ao servizo de todos, non de determinadas familias, círculos de amizades ou organizacións políticas.
Ata cando vai seguir esperando a Costa da Morte?
Non abonda con que PP, PSOE e BNG sinalen as responsabilidades dos demais. Cada administración debe asumir as competencias que lle corresponden e explicar que fixo, que está facendo e que pensa facer.
A veciñanza non vive de declaracións institucionais. Vive de servizos sanitarios accesibles, escolas dignas, estradas seguras, vivendas asumibles, saneamento adecuado e oportunidades laborais para poder quedar na súa terra.
A Costa da Morte non pide privilexios. Pide igualdade de trato.
Non pide favores políticos. Pide dereitos.
Non pide que os representantes deixen de cobrar. Pide que xustifiquen a súa actividade con traballo, resultados e compromiso real co territorio.
Se hai recursos para manter estruturas políticas, tamén debe haber unha planificación seria para atender as necesidades básicas da poboación. E se os investimentos non chegan, os responsables políticos deben dar explicacións públicas, con datos e prazos, non con escusas.
A pregunta xa non é quen ten a culpa de que a Costa da Morte estea esquecida. A pregunta é quen vai asumir a responsabilidade de sacala do abandono e cando van comezar a notarse os resultados?
Porque unha comarca non pode vivir eternamente esperando polo que lle corresponde.
A Costa da Morte merece futuro, merece respecto e merece representantes que defendan a súa xente por riba das siglas.
O esquecemento tamén é unha forma de desigualdade. E a cidadanía ten dereito a esixir que remate.
