A candidatura ao Congreso de 2026 deixa unha pregunta no aire: está o Partido Popular da Coruña a preparar unha nova etapa política ou limítase a manter os equilibrios internos arredor de Alberto Núñez Feijóo? A presenza dunha concelleira no último posto da lista, procedente dun dos concellos da Costa da Morte sinalados pola súa situación económica, engade outro interrogante sobre os criterios cos que se escolle a representación política.*
A comparación das listas do Partido Popular pola provincia da Coruña nas eleccións xerais de 2019, 2023 e 2026 permite abrir un debate sobre o rumbo da formación. Lonxe de transmitir unha renovación profunda, a candidatura actual proxecta unha imaxe de continuidade, concentración de poder e cambios nos postos que non sempre veñen acompañados dunha explicación política convincente.
A cuestión é clara: o PP da Coruña está a renovar o seu proxecto ou simplemente está a reorganizar as pezas do seu propio aparato?
Tellado repite e o núcleo duro mantén o control
A decisión máis significativa é a continuidade de Miguel Ángel Tellado como cabeza de lista. Secretario xeral do PP nacional e home de máxima confianza de Feijóo, Tellado volve ocupar o primeiro posto pola Coruña, que xa encabezara en 2023.
A súa influencia orgánica é indiscutible. Pero esa mesma forza abre un interrogante: ata que punto a candidatura responde ás necesidades da provincia e ata que punto está condicionada polas prioridades da dirección nacional?
A presenza de Tellado pode interpretarse como unha aposta pola experiencia e pola capacidade de influencia en Madrid. Mais tamén alimenta a percepción de que o PP coruñés depende cada vez máis dunha estrutura de poder articulada arredor de Feijóo e do seu círculo de confianza.
Ter influencia en Madrid é importante. O que non debería ser negociable é que esa influencia se traduza nun proxecto propio para a provincia.
De 2019 a 2026: cambian as posicións, pero cambia o proxecto?
En 2019, Marta González Vázquez e Tristana Moraleja ocupaban postos destacados na candidatura popular. En 2023, Tellado pasou a encabezar a lista, Marta González situouse no segundo posto e Moraleja no terceiro.
En 2026, a distribución volve mudar: Fabiola García Martínez ocupa o segundo lugar, Álvaro Pérez López ascende ao terceiro e Tristana Moraleja baixa ata o sexto. Marta González, pola súa banda, deixa de figurar na candidatura ao Congreso e pasa á lista do Senado.
Estes movementos non demostran por si mesmos unha crise, pero si permiten preguntarse polos criterios cos que se confecciona a candidatura. Que se busca premiar? A experiencia parlamentaria, a capacidade política, a renovación xeracional ou a proximidade á dirección?
A confección dunha lista é sempre unha decisión política. Os postos que se asignan revelan prioridades e expectativas. Por iso, cando figuras con experiencia perden posicións e outros perfís gañan protagonismo, é lexítimo esixir unha explicación.
Renovar non é simplemente cambiar os nomes
A candidatura incorpora persoas como Olaya Otero Sanjurjo, Gonzalo Mora do Campo e Noelia Freijeiro Novo, mentres Manuel Santos Ruiz Rivas ocupa o quinto posto.
Pero a renovación non consiste unicamente en substituír uns candidatos por outros ou en intercambiar postos entre o Congreso e o Senado. Renovar significa incorporar ideas, abrir espazos a novos liderados, recuperar a conexión coa sociedade e ofrecer respostas aos problemas reais da cidadanía.
A Coruña é unha provincia diversa, con realidades moi distintas entre as cidades, as áreas metropolitanas, as comarcas rurais e a Costa da Morte. Precisa representantes capaces de defender un proxecto territorial recoñecible, non só de reproducir as dinámicas da organización.
A pregunta segue sen resposta: onde está a gran aposta política do PP coruñés para esta nova etapa?
O último posto da lista tamén merece explicación
Outro elemento que invita á reflexión é a presenza dunha concelleira no último posto da candidatura. Trátase dunha representante municipal procedente dun concello da Costa da Morte ao que se lle atribúen problemas de endebedamento e demoras nos pagamentos.
A cuestión non é cuestionar a lexitimidade dunha concelleira para formar parte dunha candidatura, senón preguntarse que criterios políticos se empregan para seleccionar os representantes e que valoración se fai da súa traxectoria na administración local.
Se os datos oficiais sitúan ese municipio entre os que acumulan maiores atrasos nos pagamentos a provedores ou presentan unha situación financeira especialmente delicada, o asunto merece unha análise rigorosa. A xestión dos recursos públicos tamén forma parte do balance político dos representantes municipais.
Que mensaxe quere transmitir o PP ao incluír na súa candidatura unha representante dun concello cuestionado pola súa situación económica? É unha pregunta lexítima, sempre que se acompañe dos datos correspondentes e se distinga entre a responsabilidade colectiva do goberno municipal e a responsabilidade individual de cada concelleiro.
O último posto dunha lista pode ter unha dimensión principalmente simbólica, pero tamén permite examinar os vínculos entre a organización provincial e os seus representantes locais. A transparencia sobre os criterios de selección debería ser unha esixencia para calquera partido.
Para determinar o alcance desta cuestión cómpre identificar o municipio e comprobar os datos do período medio de pagamento a provedores, a débeda viva e a evolución das contas municipais. Sen esa información, sería prematuro presentar como feitos probados as afirmacións sobre a súa posición respecto doutros concellos da Costa da Morte.
O risco de confundir poder orgánico con fortaleza electoral
O PP mantén unha importante implantación en Galicia e conta con dirixentes experimentados. Por iso, sería precipitado afirmar que unha determinada composición electoral demostra, por si soa, un declive do partido.
Pero tampouco se poden ignorar as dúbidas que suscita unha candidatura na que a continuidade dos principais dirixentes convive con cambios internos e cunha renovación que non acaba de definir unha nova orientación.
Un partido pode conservar a súa estrutura, os seus cargos e a súa capacidade organizativa e, ao mesmo tempo, perder conexión con parte da sociedade. A fortaleza interna non garante automaticamente a fortaleza electoral.
Se o PP perde apoio nas urnas, deberá analizar se o problema está na súa mensaxe, nas súas políticas, na súa organización territorial ou na distancia entre os dirixentes e os cidadáns. E se mantén os resultados, iso tampouco debería impedir unha reflexión sobre a renovación dos seus equipos.
A Coruña necesita algo máis ca nomes coñecidos
A provincia precisa representantes capaces de defender as infraestruturas pendentes, o tecido industrial, o emprego, o sector pesqueiro, o medio rural, os servizos públicos e as oportunidades para a mocidade.
A política provincial non pode converterse nunha simple prolongación das estratexias da dirección nacional. Tampouco debería funcionar como un mecanismo para preservar fidelidades ou administrar equilibrios internos.
O que está en xogo non é só quen ocupa cada posto da candidatura. O debate de fondo é se o PP da Coruña ten un proxecto político capaz de responder ás transformacións sociais e económicas da provincia.
Unha deriva que merece explicación
As listas de 2019, 2023 e 2026 non abondan para certificar un declive electoral. Si permiten, porén, cuestionar se o partido está a ofrecer a renovación que necesita ou se continúa instalado nun modelo excesivamente dependente das decisións da cúpula.
Despois de tres convocatorias xerais, o PP coruñés debería explicar que quere representar, que prioridades defende e que papel reserva aos novos liderados. Non abonda con mover nomes dunha posición a outra nin con presentar a continuidade como garantía de fortaleza.
O problema dun partido non comeza necesariamente cando perde escanos. Pode comezar antes, cando deixa de ofrecer ilusión, cando confunde disciplina interna con renovación e cando parece máis preocupado por conservar o poder que por construír un proxecto de futuro.
Ese é o debate que o PP da Coruña ten pendente: demostrar que detrás da súa candidatura hai algo máis ca unha reorganización do aparato.
