A Lei de Dependencia naceu cunha premisa clara: garantir a dignidade dos nosos maiores. Porén, o que sobre o papel é un dereito fundamental, na práctica converteuse nunha «trampa financeira» para os concellos máis pequenos. En Mazaricos sabemos ben do que falamos.
O Servizo de Axuda no Fogar (SAF) é hoxe o principal motor de coidado no noso rural, pero tamén o principal burato nas arcas municipais. Resulta inadmisible que, sendo unha competencia que a administración autonómica debería sufragar na súa totalidade, sexan os veciños de Mazaricos os que teñan que poñer do seu peto o que a Xunta non quere asumir.
Unha carga desproporcionada
A realidade dos números é teimuda. Mentres o custo da hora do servizo non para de subir (debido ao xusto incremento dos salarios das traballadoras e aos custos de desprazamento), a transferencia que recibe o concello pola «hora de dependencia» queda conxelada ou moi por debaixo do custo real.
Isto provoca un desequilibrio perverso:
- O «Copagamento» Municipal: Os concellos pequenos están asumindo, nalgúns casos, ata o 30% ou 40% do custo total do servizo que non lles corresponde.
- O Factor Mazaricos: Cunha poboación onde máis do 35% dos veciños superan os 65 anos, a demanda é altísima. Non estamos falando dun luxo, senón dunha necesidade vital nun concello cunha dispersión xeográfica que encarece calquera prestación.
O rural non pode ser o caixeiro automático da Xunta
É unha inxustiza flagrante que un concello con recursos limitados teña que detraer diñeiro de obras, cultura ou mantemento de infraestruturas para cubrir unha obriga que a lei lle atribúe ás administracións superiores. A Xunta de Galicia, xunto co estado, ten a obriga de pagar o 100% do servizo. Imputarlle este gasto aos concellos pequenos é, de facto, un ataque á supervivencia do rural.
Se queremos fixar poboación e que os nosos maiores vivan dignamente nas súas casas, o financiamento ten que ser real e directo. Non podemos permitir que Mazaricos siga exercendo de «banqueiro» da administración autonómica mentres as nosas posibilidades de investimento minguan ano tras ano polo peso do SAF.
Xustiza social non é só coidar; é financiar ese coidado sen asfixiar aos que menos teñen. Xa é hora de que o diñeiro siga ás persoas e non se quede polo camiño.
