O meu corpo está a pagar as consecuencias dunha decisión administrativa. E mentres eu loito por recuperarme, o INSS déixame nunha situación límite.
Hoxe escribo desde a padiola da fisioterapeuta, cun esgotamento extremo, sen forzas e cunha preocupación que medra cada día. Non estou a falar de papeis, de números nun expediente ou de trámites pendentes. Estou a falar da miña saúde, da miña recuperación e do risco de perder parte da mobilidade do meu ombreiro operado.
O INSS deume a alta no verán porque, segundo o seu criterio, estaba en condicións de traballar. Pero quen asume agora as consecuencias cando a realidade médica non encaixa con esa decisión? Quen responde cando unha persoa enferma queda sen ingresos e ten que seguir loitando por recuperar a súa saúde?
Hoxe tivemos que suspender as mobilizacións do meu ombreiro dereito porque o meu corpo non responde. A sesión de fisioterapia limitouse a técnicas antiinflamatorias, correntes e infravermellos. A miña traumatóloga xa me diagnosticou atrofia muscular e advertiume do risco de sufrir unha rixidez articular severa se non se recupera a mobilidade canto antes. Unha complicación que podería obrigarme a pasar de novo polo quirófano para unha mobilización baixo anestesia.
Isto é o que significa para min a decisión do INSS: unha alta administrativa fronte a unha realidade médica que segue a necesitar atención, tratamento e recuperación.
E, mentres tanto, a miña situación económica quedou ao límite, sen ingresos, engadindo angustia e incerteza a unha situación de saúde xa complicada. Como se pode esixir a unha persoa que se recupere cando lle faltan os recursos básicos para afrontar o día a día?
As análises do SERGAS reflicten unha anemia perniciosa activa e un descenso da vitamina B12. Sufro formigueos e calambres persistentes, unha debilidade extrema e unha caída importante do cabelo. Son problemas de saúde reais que necesitan seguimento médico, non unha batalla burocrática interminable.
O INSS non pode mirar só un expediente e esquecer que detrás hai unha persoa. Non se pode falar de capacidade laboral sen escoitar, valorar e contrastar adecuadamente a situación clínica de quen está a sufrir as consecuencias dunha enfermidade e dunha intervención cirúrxica.
E pregunto en voz alta:
❓ Quen se responsabiliza do sufrimento dunha persoa cando unha alta médica é cuestionada pola evolución posterior da súa saúde?
❓ Que protección lle queda a quen perde os ingresos mentres continúa con problemas médicos e tratamentos?
❓ Por que unha persoa enferma ten que gastar as poucas forzas que lle quedan en defenderse administrativamente, en lugar de poder concentralas na súa recuperación?
Non pido favores. Esixo que a miña situación sexa examinada con rigor, humanidade e respecto polos informes dos profesionais que me están tratando. Esixo que se escoite a realidade clínica e que os meus dereitos sexan defendidos polas vías legais correspondentes.
O INSS debe lembrar que unha alta administrativa non fai desaparecer unha enfermidade, non recupera por si soa un músculo atrofiado e non devolve a mobilidade a un ombreiro operado.
Os expedientes poden pecharse sobre unha mesa. As consecuencias para a saúde, non.
Vou continuar esta loita nos tribunais, coa documentación médica na man e coa dignidade por diante. Porque non vou aceptar que o meu sufrimento quede reducido a un número de expediente nin que a miña voz se perda entre formularios e resolucións.
Poderán deixarme sen ingresos, poderán esgotarme e poderán poñerme obstáculos, pero non van conseguir que cale. O meu corpo está a dicir basta, e eu tamén.
📢 Compartide esta denuncia. Hoxe son eu, mañá pode ser calquera persoa que dependa dunha prestación e se vexa atrapada entre unha decisión administrativa e unha realidade médica que non pode ignorarse.
A Administración debe estar ao servizo das persoas, non converterse nun obstáculo máis para quen xa está loitando por recuperar a saúde.
BASTA DE INDEFENSIÓN. BASTA DE IGNORAR O SUFRIMENTO. A SAÚDE E A DIGNIDADE NON PODEN QUEDAR EN SEGUNDO PLANO.
