Hai cousas que non podemos seguir permitindo. Onte, no incendio rexistrado entre Vimianzo e Camariñas, os veciños das Pereiras, en Cereixo, estiveron a piques de perdelo todo. E cando digo todo, refírome ás súas casas, ás súas propiedades, ao seu traballo e a anos de esforzo que poden desaparecer en cuestión de minutos por culpa dun lume.
Quero deixar algo claro desde o primeiro momento: aínda non sabemos se o incendio de onte foi intencionado, e non vou acusar a ninguén sen probas. Pero iso non quita que teñamos que reflexionar sobre como estamos a afrontar os incendios forestais en Galicia e sobre se as ferramentas legais das que dispoñen os nosos corpos de seguridade son suficientes.
Eu teño claro que debemos endurecer as penas para quen provoque incendios forestais. Non estamos a falar simplemente de queimar unhas árbores ou unhas hectáreas de monte. Estamos a falar de poñer en perigo vidas humanas, vivendas, animais, ríos, ecosistemas enteiros e o futuro das nosas parroquias. Quen prende lume de maneira intencionada pode provocar unha traxedia de consecuencias irreparables.
E tamén creo que debemos revisar os protocolos de actuación das forzas e corpos de seguridade.
Non pode ser que a prevención chegue tarde porque non temos ferramentas suficientes para actuar ante unha situación sospeitosa. Se os axentes observan unha persoa saíndo dunha zona illada na que se está a iniciar un incendio, considero que debemos estudar como facilitar unha intervención inmediata, a identificación das persoas implicadas e a recollida de probas. Por suposto, sempre dentro da lei e respectando a presunción de inocencia. Non se trata de deter a calquera sen motivos, senón de permitir que a Garda Civil e os demais profesionais poidan actuar con eficacia cando existen indicios que o xustifican.
Non podemos esixirlles aos nosos bombeiros e axentes que arrisquen a vida mentres lles poñemos obstáculos innecesarios á hora de previr ou investigar un posible delito.
O sucedido o ano pasado en Ponteceso, onde se sinalaron varios focos como intencionados, tamén debe servirnos para aprender e mellorar a resposta ante este tipo de situacións. Non podemos esquecer o que pasou nin agardar a que unha nova desgraza nos obrigue a reaccionar.
E aquí é onde quero dirixirme directamente á Xunta de Galicia.
Estou farto de ver como, ante problemas que afectan directamente á xente, parece que todo se reduce a protocolos, papeis e procedementos. Os protocolos son necesarios, si, pero deben servir para resolver problemas, non para converterse nunha barreira cando hai vidas e vivendas en perigo. A Xunta debe revisar o que non funciona, reforzar a prevención, mellorar a coordinación dos servizos de emerxencia e impulsar as reformas legais que estean ao seu alcance.
Porque Galicia non é só un territorio no mapa. Galicia son os nosos montes, os nosos ríos, os nosos animais, as nosas aldeas e os nosos veciños. É a terra que herdamos dos nosos maiores e que temos a obriga de conservar para os que veñen detrás.
E cando arden os montes, non arden só árbores. Arde unha parte de nós.
Por iso reclamo penas máis duras para os responsables dos incendios provocados, máis medios para investigar, máis capacidade de prevención e unha actuación rápida e eficaz dos corpos de seguridade. Quero que quen estea pensando en prender lume saiba que, se o fai e se proba a súa responsabilidade, terá que afrontar consecuencias penais proporcionadas á gravidade do dano causado.
Non podemos esperar a que unha familia perda a súa casa, a que un bombeiro resulte ferido ou a que unha parroquia enteira quede rodeada polas lapas para preguntarnos se estamos a facer o suficiente.
Onte puido ser unha traxedia maior nas Pereiras, en Cereixo. Mañá podería ser noutra parroquia, noutra aldea ou preto da túa propia casa.
Pola nosa natureza, polos nosos ríos, polos nosos montes e, sobre todo, pola nosa xente, Galicia necesita unha resposta firme ante os incendios forestais.
Non quero acusacións sen probas nin culpables inventados. Quero prevención, investigación, xustiza e leis que protexan de verdade a cidadanía.
Porque defender Galicia tamén significa non resignarse a que cada verán teñamos que vivir co medo de velo todo arder.
E eu, polo menos, non me resigno.
