Un municipio de pouco máis de 7.700 habitantes concentra varias cadeas de distribución mentres o pequeno comercio afronta unha competencia cada vez máis difícil e os salarios do sector seguen lonxe de garantir unha vida desafogada.
CEE | Costa da Morte.
Cee, cunha poboación que ronda os 7.700 habitantes, converteuse nun punto de atracción comercial para grandes cadeas de distribución como Mercadona, Lidl, Gadis, Carrefour e Cash Record. A súa presenza ofrece comodidade aos consumidores e postos de traballo, pero tamén abre un debate necesario: ten capacidade un territorio desta dimensión para manter tantas grandes superficies sen debilitar aínda máis o comercio de proximidade?
Se ampliamos a mirada aos concellos de Dumbría, Corcubión e Fisterra, a área suma arredor de 16.800 habitantes. É unha contorna na que a poboación, o envellecemento demográfico e a dispersión territorial condicionan a actividade económica. Neste escenario, a expansión das grandes cadeas suscita preguntas sobre a sustentabilidade do modelo comercial e a calidade do emprego que xera.
A cuestión non é demonizar os supermercados nin negar o servizo que prestan. É preguntarse quen sae gañando, quen asume os custos e que modelo económico queremos para a Costa da Morte.
Beneficios millonarios fronte a salarios modestos
As grandes empresas de distribución manexan cifras de facturación e beneficios que resultan difíciles de imaxinar para calquera pequeno negocio local.
Mercadona obtivo un beneficio neto de 1.729 millóns de euros en 2025, segundo os resultados comunicados pola compañía. Carrefour España rexistrou un beneficio neto de 286,8 millóns de euros en 2024. Pola súa banda, o grupo Vegalsa-Eroski, ao que pertence Cash Record, facturou 1.640 millóns de euros en 2024. Esta última cifra corresponde ás vendas, non aos beneficios.
Son dimensións empresariais que contrastan coa realidade de moitos traballadores do sector e dos comerciantes independentes, que deben facer fronte ao custo da vivenda, á alimentación, á enerxía e ao transporte con recursos moito máis limitados.
Pero hai unha precisión fundamental: os beneficios destas empresas corresponden aos seus ámbitos empresariais respectivos, non exclusivamente aos supermercados de Cee. Tampouco é correcto comparar directamente a facturación dunha compañía cos beneficios doutra.
O debate, porén, segue en pé: que parte da riqueza xerada pola distribución queda nos territorios nos que estas empresas operan e que parte retorna ás comunidades en forma de salarios, investimento e actividade económica local?
Canto cobra un traballador dun supermercado?
O salario é un dos aspectos centrais desta discusión. As cifras concretas dependen da empresa, da categoría profesional, da antigüidade, da xornada e dos complementos, polo que non se poden presentar estimacións como se fosen nóminas reais dos establecementos de Cee.
Como referencia orientativa para postos de caixa e reposición a xornada completa, estes son algúns rangos mensuais que cómpre contrastar cos convenios e coas ofertas vixentes:
Cadea| Salario neto mensual orientativo
Mercadona| 1.450–1.650 €
Lidl| 1.300–1.550 €
Gadis| 1.150–1.350 €
Cash Record| 1.150–1.350 €
Carrefour Market| 1.200–1.350 €
Estas cantidades son estimacións, non salarios medios verificados das tendas locais. O neto real depende, entre outros factores, das retencións fiscais e das circunstancias persoais. Para establecer unha comparación rigorosa sería necesario consultar os convenios colectivos aplicables e as condicións laborais efectivas de cada empresa.
Aínda así, as cifras permiten formular unha pregunta incómoda: canto poder adquisitivo lle queda a unha persoa que cobra arredor de 1.200 ou 1.300 euros mensuais despois de pagar a vivenda, a electricidade, o combustible e a compra?
Ter un emprego non debería equivaler a vivir permanentemente ao límite.
E cando se fala de condicións laborais, o debate non pode limitarse ao salario. Tamén cómpre examinar os horarios, a estabilidade contractual, a presión sobre os ritmos de traballo, a conciliación familiar e a capacidade real de exercer os dereitos laborais.
Falar de condicións próximas á escravitude pode expresar o malestar dunha parte da sociedade, pero non é unha cualificación que se deba atribuír indiscriminadamente a estas empresas sen probas concretas. O rigor esixe analizar os feitos, escoitar os traballadores e comprobar as condicións de cada posto.
O pequeno comercio compite cun xigante
Mentres as grandes cadeas dispoñen de centrais de compra, redes loxísticas, campañas comerciais e unha enorme capacidade para negociar cos provedores, o pequeno comerciante debe competir cunha marxe moito máis reducida.
A tenda de barrio, a carnicería, a froitaría, a panadaría ou o comercio tradicional non teñen a mesma capacidade para soportar unha guerra de prezos. Tampouco poden negociar nas mesmas condicións cos grandes distribuidores.
Cando unha parte crecente do consumo se concentra nas grandes superficies, os negocios independentes poden perder vendas e verse obrigados a reducir persoal, pechar ou abandonar a actividade.
Non significa que cada peche sexa consecuencia directa dun supermercado concreto. O comercio local tamén afronta cambios nos hábitos de consumo, vendas en liña, custos operativos e dificultades para atopar relevo xeracional. Pero sería inxenuo ignorar a desigualdade competitiva entre unha pequena tenda e unha multinacional.
Cada establecemento que pecha pode supoñer algo máis que unha persiana baixada: pode desaparecer un posto de traballo, unha relación comercial cun provedor da zona e un espazo de encontro veciñal.
Pode Cee soportar tantas grandes superficies?
A pregunta merece un debate público serio.
Cee exerce unha función comercial que supera a súa propia poboación, pois atende tamén habitantes doutros municipios da contorna e persoas que se desprazan por motivos laborais, sanitarios ou turísticos. Por iso, non abonda con comparar o número de supermercados cos habitantes empadroados en Cee.
A área de influencia real é máis ampla e cambia ao longo do ano. O turismo, a mobilidade e os hábitos de compra tamén condicionan a demanda.
Con todo, a presenza simultánea de varias grandes cadeas nun territorio relativamente pequeno obriga a preguntarse se o modelo actual favorece un tecido económico diverso ou se acelera a concentración comercial.
Non se trata de impedir que unha empresa abra un establecemento polo simple feito de ser grande. Trátase de que as administracións avalíen o impacto territorial, a mobilidade, o emprego creado, a calidade dos contratos e as consecuencias para a actividade económica existente.
Unha economía local non debería medirse unicamente polo número de metros cadrados comerciais inaugurados nin polo volume de vendas das grandes empresas.
Tamén debería medirse polos negocios que sobreviven, pola estabilidade dos empregos, pola capacidade dos salarios para soster os fogares e pola riqueza que permanece no territorio.
Mercar máis barato pode saír caro?
O consumidor busca prezos competitivos, e ten motivos para facelo. Nun contexto de encarecemento da vida, aforrar na compra é unha necesidade para moitas familias.
Pero a elección individual non pode ocultar a dimensión colectiva do problema.
Se a competencia acaba reducindo a diversidade comercial, debilitando os pequenos negocios e concentrando unha parte crecente do mercado en poucas empresas, a comunidade pode perder capacidade de decisión económica.
A solución tampouco consiste en culpabilizar as familias que compran onde poden aforrar. A responsabilidade debe analizarse atendendo ás prácticas empresariais, ás condicións de competencia e ás políticas públicas.
O obxectivo debería ser compatibilizar prezos accesibles con emprego digno, competencia efectiva e un tecido comercial local viable.
Máis alá dos beneficios, que queda na Costa da Morte?
Cee e os municipios próximos necesitan actividade económica, investimento e emprego. Pero tamén necesitan que esa actividade sexa sostible e que os beneficios do crecemento non se concentren exclusivamente nas grandes estruturas empresariais.
Por iso, sería razoable reclamar información transparente sobre os salarios, a contratación e as condicións de traballo; analizar o impacto das novas superficies comerciais; apoiar os negocios independentes e fomentar as compras a produtores da zona.
As grandes cadeas teñen dereito a competir e as persoas consumidoras, a escoller. Pero a liberdade comercial non debería servir para ignorar as consecuencias sociais dun modelo económico cada vez máis concentrado.
A cuestión de fondo non é se Cee necesita supermercados. Necesita abastecemento, emprego e servizos. A cuestión é se o modelo comercial actual contribúe a construír unha economía local máis forte ou se, pola contra, corre o risco de facer máis dependente o territorio dun número reducido de grandes operadores.
Nun concello de pouco máis de 7.700 habitantes, cunha área de influencia que abrangue varios municipios da Costa da Morte, o debate non debería quedar reducido ao prezo dunha cesta da compra.
Porque unha economía local non se mide só polo que venden as grandes cadeas, senón tamén pola calidade de vida de quen traballa nelas e pola capacidade dos pequenos negocios para seguir levantando a persiana cada mañá.
