Varios usuarios trasladan as súas malas experiencias no centro sanitario de Ferrol e cuestionan os criterios empregados para determinar que casos deben ser atendidos como urxencias.
FERROL. A atención prestada no PAC de Ferrol volve estar no centro das críticas tras coñecerse varios testemuños de pacientes que denuncian situacións de desorganización, falta de información, trato pouco empático e dificultades para recibir asistencia sanitaria cando máis a precisaban.
As experiencias relatadas describen un funcionamento que, segundo os afectados, deixa moito que desexar, especialmente cando os pacientes acoden ao centro con dor, limitacións físicas ou problemas de saúde que requiren unha valoración médica.
Un dos usuarios relata que acudiu ao PAC cun episodio repentino de lumbalxia que apenas lle permitía manterse ergueito. Segundo explica, foi enviado dunha dependencia a outra seguindo indicacións confusas e atopouse con diferentes obstáculos horarios e administrativos. Tras esperar e percorrer as instalacións dobrado pola dor e baixo a choiva, solicitou permiso para sentarse mentres agardaba. A resposta, segundo denuncia, foi negativa, chegando a pecharlle a porta diante da cara.
Outro testemuño relata as dificultades para recibir atención por unha infección. O paciente asegura que lle indicaron que non se trataba dunha urxencia e que debía acudir ao seu médico de cabeceira, malia que non tiña dispoñibilidade de cita ata quince días despois. Segundo a súa versión, cando explicou que se atopaba mal e que tiña dificultades para ausentarse do traballo, recibiu unha resposta que considera especialmente desafortunada: debía escoller entre o traballo e a súa saúde.
Unha posible fractura de mandíbula e unha cita denegada ata en tres ocasións
Especialmente preocupante resulta o relato doutro paciente que acudira ao centro pola mañá, entre as 8:30 e as 9:00 horas, tras sufrir un golpe na mandíbula que lle provocara unha importante inflamación na cara.
Despois de recibir indicacións contraditorias sobre onde debía dirixirse, acabou no mostrador correspondente ao seu médico de cabeceira para solicitar atención. Segundo explica, a persoa que o atendeu rexeitoulle a petición ata en tres ocasións, argumentando primeiro que o seu médico pasaba consulta pola tarde, despois que xa tiña as citas programadas e, finalmente, que unha urxencia debía ser algo tan grave como un infarto.
Ante a negativa, o paciente decidiu marchar.
A situación cambiou cando regresou pola noite ao servizo de urxencias do Fontenla Maristany. Alí, segundo relata, recibiu unha atención satisfactoria, administráronlle un antiinflamatorio e recomendáronlle acudir pola mañá ao Hospital Arquitecto Marcide. No hospital realizáronlle un TAC e puideron establecer o diagnóstico da lesión.
O paciente asegura que os profesionais que o atenderon nas urxencias nocturnas quedaron sorprendidos de que non recibise asistencia durante a mañá, xa que consideraban que o golpe podía corresponderse cunha fractura mandibular e que unha valoración mediante radiografía podería realizarse rapidamente.
Quen decide o que é unha urxencia?
Estes testemuños poñen sobre a mesa unha cuestión fundamental: que criterios se están aplicando no PAC de Ferrol para determinar se un paciente precisa atención urxente e quen ten a responsabilidade de realizar esa valoración?
Os afectados cuestionan que decisións sobre a gravidade dun problema de saúde poidan quedar, na práctica, en mans de persoal administrativo ou de atención ao público sen que se produza previamente unha valoración sanitaria adecuada.
Cómpre lembrar que a clasificación das urxencias debe responder a criterios asistenciais e non simplemente a impresións persoais ou decisións administrativas.
As críticas tamén apuntan á necesidade de mellorar a sinalización, a información aos usuarios, a organización dos accesos e, especialmente, o trato dispensado ás persoas que acoden aos centros sanitarios nunha situación de vulnerabilidade.
Recoñecemento aos profesionais das urxencias nocturnas e do CHUF
A pesar da dureza das denuncias, os pacientes tamén queren destacar a atención recibida noutros servizos sanitarios.
Un deles concede expresamente unha valoración moi positiva ás urxencias nocturnas do Fontenla Maristany e ao Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (CHUF), onde asegura que recibiu unha atención profesional e adecuada.
De feito, insiste en que sempre defendeu a sanidade pública e que seguirá facéndoo, pero considera necesario diferenciar entre o bo traballo dos profesionais comprometidos e aquelas actuacións que, ao seu xuízo, prexudican a confianza dos cidadáns no sistema sanitario.
As experiencias relatadas merecen unha revisión por parte dos responsables do Servizo Galego de Saúde (Sergas). Non se trata de cuestionar o conxunto dos profesionais nin de poñer en dúbida a presión asistencial que soportan os centros sanitarios, senón de garantir que ningún paciente quede sen unha valoración adecuada por problemas organizativos, criterios inadecuados ou un trato carente da sensibilidade necesaria.
A sanidade pública non só debe estar preparada para atender as enfermidades: tamén debe saber escoitar, orientar e tratar con dignidade a quen solicita axuda.
