David García Rodríguez marchou demasiado cedo, con só 20 primaveras, deixando tras de si un ronsel de luz imposible de esquecer. Loitador valente, deses que fan da dor un acto de coraxe, ensinounos que mesmo nos días máis escuros pode habitar un sorriso.
Hoxe Malpica viste de loito, co corazón encollido e a mirada perdida no horizonte, alí onde o mar e o ceo se xuntan, buscando unha resposta que non chega. Porque cando marcha alguén así, non hai palabras que abonden… só lembranzas que latexan.
Era deses rapaces que se facían querer sen pedir nada, cunha alma limpa, cunha risa sincera e un xeito de estar no mundo que facía todo máis doado. Unha desas luces que non brillan por facer ruído, senón por alumear aos demais.
Entre balóns, amizades e tardes de fútbol, quedará para sempre o seu eco nas bancadas, no orgullo compartido co seu irmán, nos aplausos que agora soan máis fondos, máis sentidos. Porque hai persoas que non marchan de todo… quedan nos lugares onde foron felices.
Hoxe o vento leva o seu nome, o mar garda o seu recordo e o ceo acolle a súa luz.
E Malpica, rota en silencio, despídese del como só se despide o que ama de verdade:
coa dor no peito… e co amor eterno na memoria.
Descansa en paz, David.
A túa estrela nunca deixará de brillar.
