Por Javier González Trillo
Secretario de Organización de Espazo Común Galeguísta (ESCO)
José María Aznar volveu defender que a idade de xubilación debería atrasarse ata os 70 anos. Unha proposta que, máis alá do debate económico que poida suscitar, merece unha pregunta sinxela: a quen lle pide Aznar que traballe ata os 70 anos?
A pregunta non é menor. Especialmente cando quen formula este tipo de propostas abandonou a política activa con apenas 51 anos e, desde entón, desenvolveu unha intensa actividade profesional no sector privado, ademais de manter as vantaxes vinculadas á súa condición de expresidente do Goberno.
Por suposto, calquera persoa ten dereito a expresar a súa opinión. O problema aparece cando se pide á maioría da sociedade que asuma novos sacrificios mentres quen os propón non terá que soportar as mesmas consecuencias.
Porque non é o mesmo falar de prolongar a vida laboral desde un despacho que facelo desde un andamio, un barco, unha obra, unha fábrica, unha explotación agraria ou un posto de traballo no sector servizos.
Non todos os traballos desgastan da mesma maneira.
Hai miles de galegos e galegas que levan décadas realizando traballos fisicamente esixentes. Persoas que chegan aos 60 ou 65 anos con problemas de saúde, lesións e un evidente desgaste acumulado. Pretender que todas elas continúen traballando ata os 70 anos como se as condicións fosen iguais para todo o mundo é afastarse da realidade.
Antes de falar de xubilarnos máis tarde deberiamos falar de algo moito máis importante: como conseguir que a xente poida vivir dignamente do seu traballo.
Temos salarios insuficientes, emprego precario, dificultades para a conciliación, sinistralidade laboral e unha mocidade que, en moitos casos, ten enormes dificultades para acceder a un emprego estable e construír un proxecto de vida.
E en Galicia temos, ademais, un problema demográfico de enorme dimensión.
Perdemos poboación nova, envellecemos e sufrimos a falta de oportunidades laborais en boa parte do territorio. Por iso resulta difícil entender que o debate se centre unha vez máis en pedir aos traballadores que permanezan máis anos no mercado laboral.
O verdadeiro debate debería ser como crear emprego de calidade para que a mocidade poida quedar en Galicia.
Como fortalecer o noso tecido produtivo. Como mellorar os salarios. Como aumentar a produtividade. Como combater a fraude. Como garantir unhas pensións públicas suficientes. E, tamén, como facer que quen exerceu responsabilidades públicas dea exemplo á hora de falar de sacrificios.
Desde Espazo Común Galeguísta defendemos que o futuro das pensións non pode construírse exclusivamente sobre a idea de traballar máis anos. Debe construírse sobre unha economía máis forte, con máis emprego digno e mellores salarios.
Porque se queremos garantir pensións dignas no futuro, precisamos tamén garantir hoxe empregos dignos.
Non parece razoable pedir cada vez máis esforzos aos mesmos de sempre mentres determinadas persoas que ocuparon as máis altas responsabilidades institucionais continúan gozando de condicións moi diferentes ás da maioría dos traballadores.
A política debería esixir exemplaridade.
Quen tivo a responsabilidade de gobernar debe comprender que as reformas sociais non poden facerse sempre sobre os ombreiros dos mesmos: dos traballadores, das familias, da mocidade e dos pensionistas.
Galicia non necesita máis discursos sobre sacrificios.
Galicia necesita emprego, salarios dignos, industria, oportunidades para a mocidade e unhas pensións públicas suficientes.
E, sobre todo, necesita que aqueles que piden esforzos á sociedade estean dispostos a asumir tamén a súa parte.
Porque a política debería servir para mellorar a vida da maioría, non para pedirlles cada vez máis aos mesmos de sempre.