2026: temos máis tecnoloxía, pero ¿temos máis vida?

Hai unha frase que se repite constantemente:

“Hoxe vivimos moito mellor que antes.”

Pode ser.

Pero tamén pode ser unha das medias verdades máis cómodas do noso tempo.

Porque se comparamos 1999 con 2026, hai unha cousa evidente:

temos moito máis.

Máis tecnoloxía.

Máis información.

Máis posibilidades.

Máis comodidade.

Máis servizos.

Máis formas de comunicarnos.

Pero a pregunta non é canto temos.

A pregunta é:

¿Temos unha vida mellor?

Porque podes ter un teléfono de 1.000 euros no peto e seguir sen poder mercar unha vivenda.

Podes ter Internet de alta velocidade e tardar décadas en aforrar para unha entrada.

Podes poder viaxar a calquera lugar do mundo e non ter cartos para facelo.

Podes ter máis liberdade para consumir e menos liberdade para deixar de traballar.

E quizais aquí estea a gran contradición de 2026.

🏠 EN 1999 UNHA CASA ERA UNHA CASA

En 1999, un piso de 80 m² podía situarse, segundo as referencias que estamos utilizando, arredor dos 49.000 euros.

Hoxe, mesmo tomando referencias relativamente moderadas, esa mesma superficie pode custar máis de 120.000 euros.

E en determinadas zonas os prezos son moito maiores.

Na cidade da Coruña, por exemplo, o prezo anunciado da vivenda chegou a 3.260 €/m² en xullo de 2026.

En España, o prezo medio da vivenda alcanzou en xuño de 2026 os 2.114 €/m², máximo histórico segundo os datos citados do Consello Xeral do Notariado.

E aquí está o problema:

o salario non medrou ao mesmo ritmo que a vivenda.

Unha persoa pode gañar hoxe moito máis que en 1999.

Pero tamén necesita moito máis capital para acceder á súa propia casa.

Antes podías pensar:

“Vou traballar, aforrar e comprar unha casa.”

Hoxe moitos mozos teñen que pensar:

“Vou traballar, aforrar, pedir axuda aos meus pais, buscar un aval, conseguir financiamento e cruzar os dedos.”

Isto non é necesariamente progreso.

É unha carreira de obstáculos.

🔑 A XERACIÓN QUE NON PODE INDEPENDIZARSE

Hai algo especialmente duro nesta comparación.

Os pais din:

“Nós mercamos a nosa casa traballando.”

E os fillos responden:

“Nós tamén traballamos.”

A diferenza é que agora unha parte importante do salario pode desaparecer antes de chegar a fin de mes.

Alugueiro.

Hipoteca.

Electricidade.

Gas.

Internet.

Teléfono.

Seguro.

Combustible.

Supermercado.

Impostos.

E cando xa pagaches todo:

queda o aforro.

Ou mellor dito:

o que queda del.

En Galicia, o alugueiro medio anunciado estaba en torno aos 10 €/m² en xullo de 2026, segundo Idealista.

E isto non é só un problema económico.

É un problema social.

Porque se unha persoa non pode acceder a unha vivenda, tampouco pode planificar con facilidade:

unha familia,

fillos,

un proxecto de vida,

un negocio,

ou simplemente estabilidade.

💶 GAÑAMOS MÁIS, PERO PAGAMOS MÁIS

Esta é probablemente a gran trampa da comparación.

“En 1999 gañábanse 120.000 pesetas e hoxe gañamos 2.000 euros.”

Perfecto.

Pero:

¿Canto custaba vivir daquela?

E:

¿Canto custa vivir hoxe?

Porque se o salario aumenta pero a vivenda, a alimentación, a enerxía, o transporte e outros gastos básicos tamén aumentan, a nómina pode ser maior sen que a vida sexa proporcionalmente mellor.

E en agosto de 2026 temos un dato especialmente incómodo:

a inflación en España subiu ata o 4,3%, impulsada principalmente polos carburantes. Os alimentos frescos tamén estaban aumentando con forza.

É dicir:

2026 non é precisamente o ano no que poidamos presumir de estabilidade de prezos.

🛒 O SUPERMERCADO: O NOVO “MEDIDOR” DA ECONOMÍA

Hai unha maneira moi sinxela de saber como está a economía.

Non fai falta ler informes de 200 páxinas.

Vai ao supermercado.

Colle unha cesta.

E paga.

A persoa que compra para a súa familia non pensa no PIB.

Non pensa na bolsa.

Non pensa nos grandes indicadores macroeconómicos.

Pensa:

“Como pode ser que con este carro gastase tanto?”

E ese é o problema.

O cidadán vive na economía real.

Non na economía dos titulares.

⛽ E O COCHE?

En 1999 a gasolina podía custar arredor de 0,70 €/litro.

En 2026 podemos estar arredor de 1,78 €/litro para a gasolina 95.

O coche actual é mellor.

Moito mellor.

Pero tamén é máis caro.

O seguro custa.

O mantemento custa.

Os pneumáticos custan.

As reparacións custan.

Os impostos custan.

A gasolina custa.

E se vives nunha zona rural de Galicia, moitas veces non ter coche non é unha opción real.

É unha necesidade.

Polo tanto, o chamado progreso tamén pode converterse nunha dependencia.

📱 TEMOS O MUNDO NO PETO

Aquí non podemos ser inxustos.

O 2026 gaña por goleada ao 1999 en tecnoloxía.

Temos un ordenador no peto.

Podemos facer unha videoconferencia desde unha aldea.

Podemos consultar un médico a distancia.

Podemos estudar desde casa.

Podemos traballar desde Galicia para unha empresa doutro país.

Podemos falar gratuitamente con alguén situado a miles de quilómetros.

Temos mapas, tradutores, cámaras, bancos, bibliotecas e enciclopedias no teléfono.

É fantástico.

Pero hai unha pregunta:

¿A tecnoloxía fíxonos máis libres ou simplemente máis eficientes para traballar e consumir?

Porque estamos conectados todo o día.

Recibimos correos.

Mensaxes.

Chamadas.

Notificacións.

Publicidade.

Noticias.

Redes sociais.

E, incluso cando non estamos traballando, seguimos conectados ao traballo.

Antes saías da oficina.

Agora levas a oficina no peto.

👁️ EN 1999 NON SABÍAN ONDE ESTABAS

En 1999 saías da casa e desaparecías.

Non había un móbil dicindo onde estabas.

Non había unha aplicación rexistrando o teu percorrido.

Non había redes sociais sabendo que estabas nun restaurante.

Non había plataformas construíndo un perfil dos teus gustos.

Hoxe damos voluntariamente unha enorme cantidade de información.

Onde estamos.

Que compramos.

Que buscamos.

Que vemos.

Con quen falamos.

Que nos gusta.

Que nos interesa.

E todo iso ten valor económico.

Por iso a liberdade de 2026 ten unha contradición:

Nunca tivemos tantas ferramentas para expresarnos e nunca producimos tanta información sobre nós mesmos.

Temos máis voz.

Pero tamén deixamos máis pegadas.

💻 O GRAN NEGOCIO: A NOSA ATENCIÓN

En 1999 unha empresa quería venderche un produto.

En 2026 unha empresa tamén quere algo máis:

o teu tempo.

Quere que mires a pantalla.

Que fagas clic.

Que permanezas conectado.

Que compres.

Que regreses mañá.

Que non peches a aplicación.

A economía xa non compite só polo teu diñeiro.

Compite pola túa atención.

E nós entregámoslla durante horas.

🧠 TEMOS MÁIS INFORMACIÓN, PERO ¿SABEMOS MÁIS?

Nunca na historia tivemos tanto acceso á información.

Pero tamén nunca tivemos tanto ruído.

Noticias falsas.

Manipulación.

Algoritmos.

Polarización.

Vídeos curtos.

Opinións instantáneas.

Indignación permanente.

Antes había menos información.

Agora hai tanta que moitas veces é difícil saber cal merece confianza.

O problema do 2026 xa non é:

“Non teño información.”

É:

“Como sei cal é certa?”

💳 E A NOSA VIDA ECONÓMICA?

En 1999 podías ter cartos na carteira.

Hoxe cada vez máis cousas pasan por unha pantalla.

Banco.

Tarxeta.

Aplicación.

Identidade dixital.

Transferencia.

Código.

Contraseña.

Autenticación.

É cómodo.

Moi cómodo.

Pero tamén significa que dependemos dun sistema dixital para practicamente todo.

Se falla:

¿que facemos?

Se perdes o acceso:

¿que fas?

Se un banco bloquea unha operación:

¿que fas?

A comodidade ten un prezo:

a dependencia.

🏛️ PAGAMOS MÁIS E O ESTADO É MÁIS GRANDE

En 1999 xa existían numerosos impostos.

Pero en 2026 a vida fiscal e administrativa dunha persoa é extraordinariamente complexa.

IRPF.

IVE.

IBI.

Impostos especiais.

ITP.

AJD.

Patrimonio.

Sucesións.

Vehículos.

Plusvalía municipal.

Cotizacións sociais.

E moitos outros conceptos dependendo da situación persoal.

E aquí non se trata de dicir:

“Impostos malos.”

Unha sociedade necesita pagar sanidade, educación, estradas, pensións, seguridade e servizos públicos.

A pregunta incómoda é outra:

¿Estamos recibindo un nivel de servizos proporcional ao esforzo que facemos para financialos?

E esa pregunta debería ser perfectamente normal nunha democracia.

🏛️ MENTRES O CIDADÁN FAI NÚMEROS…

Hai outra realidade que provoca frustración.

Unha persoa normal mira a súa nómina.

Mira o alugueiro.

Mira a hipoteca.

Mira a compra.

Mira a gasolina.

Mira os impostos.

E intenta aforrar.

Mentres tanto, observa como as administracións gastan miles de millóns de euros.

E moitas veces non entende en que se gastan.

O problema non é que exista gasto público.

O problema é a falta de sensación de eficiencia.

Porque cando ao cidadán lle pides cada vez máis esforzo, tamén lle debes ofrecer:

transparencia, eficiencia e resultados.

🚔 TAMÉN CAMBIOU A DELINCUENCIA

En 2025 rexistráronse en España 2.474.156 infraccións penais, das que 489.248 corresponderon a ciberdelitos. O Ministerio do Interior mantén estatísticas específicas para criminalidade convencional e cibercriminalidade.

Isto significa que o delincuente tamén entrou no século XXI.

Antes podía intentar roubarche a carteira.

Agora pode tentar roubarche:

a conta bancaria,

a identidade,

os datos,

as claves,

ou o diñeiro desde outro país.

A delincuencia xa non necesita estar diante da túa porta.

Pode estar detrás dunha pantalla.

👴 E AQUÍ APARECE UNHA DAS GRANDES PARADOXAS

Os que viviron 1999 din:

“Antes gañabamos menos.”

É certo.

Pero tamén din:

“Con ese salario puidemos comprar unha casa.”

E esa frase é a que debería facernos pensar.

Porque quizá a verdadeira riqueza dunha sociedade non sexa:

canto gaña a xente.

Quizais sexa:

que pode facer coaquilo que gaña.

Se gañas 1.000 e podes comprar unha casa, aforrar e vivir dignamente…

e outra persoa gaña 2.000 pero non pode acceder a unha vivenda e vive ao límite…

¿quen ten realmente maior poder económico?

⚠️ 2026: O PROGRESO TEN UNHA FACTURA

O problema non é que 2026 sexa peor en todo.

Non o é.

Sería absurdo dicilo.

A medicina é mellor.

A tecnoloxía é mellor.

As comunicacións son mellores.

A información é máis accesible.

Viaxar é máis fácil.

Temos comodidades inimaxinables hai 25 anos.

Pero o progreso tamén trouxo unha factura.

Vivenda máis difícil.

Maior custo da vida.

Máis dependencia tecnolóxica.

Menos privacidade.

Máis presión laboral.

Máis burocracia.

Máis exposición dixital.

Máis dificultades para aforrar.

E unha sensación que cada vez comparten máis persoas:

“Gañamos máis, pero chegamos máis xustos a fin de mes.”

🕰️ QUIZÁ O QUE PERDEMOS FOI O TEMPO

En 1999 tiñamos menos.

Pero tamén había cousas que non estaban permanentemente reclamando a nosa atención.

Non había notificacións.

Non había grupos de WhatsApp.

Non había redes sociais.

Non había correos do traballo á noite.

Non había que responder inmediatamente.

Hoxe temos máis comodidade.

Pero tamén estamos permanentemente dispoñibles.

E quizais o maior luxo do futuro non sexa ter máis cartos.

Quizais sexa:

ter tempo.

Tempo para estar coa familia.

Tempo para os amigos.

Tempo para pasear.

Tempo para non facer nada.

Tempo para vivir.

ENTÓN, ¿VIVIMOS MELLOR EN 2026?

En tecnoloxía? Sen dúbida.

En medicina? En moitos aspectos, si.

En comodidade? Si.

En acceso á información? Sen comparación.

Pero…

¿En acceso á vivenda? Para moita xente, non.

¿En capacidade de aforro? Cada vez máis difícil para determinados fogares.

¿En privacidade? Claramente menos.

¿En dependencia tecnolóxica? Moito máis.

¿En tranquilidade económica? Non necesariamente.

¿En tempo libre? Hai motivos para dubidalo.

E aquí está a conclusión máis incómoda:

Quizais non esteamos peor que en 1999.

Quizais simplemente esteamos pagando moito máis por unha vida moito máis complexa.

Temos un teléfono que fai máis cousas que todos os ordenadores dunha oficina de 1999.

Pero unha persoa de 2026 pode ter máis dificultades para comprar unha casa que os seus pais.

Temos acceso a todo o coñecemento do mundo.

Pero estamos máis distraídos que nunca.

Podemos falar con todo o planeta.

Pero ás veces non temos tempo para falar cos que temos ao lado.

Podemos pagar desde o móbil.

Pero dependemos cada vez máis de sistemas que non controlamos.

Temos máis posibilidades.

Pero tamén máis obrigas.

Máis comodidade.

Pero máis dependencia.

Máis consumo.

Pero non necesariamente máis liberdade.

🔥 E QUIZÁ ESA SEXA A PREGUNTA QUE NON QUEREMOS FACER

¿Para que serve todo este progreso se unha persoa traballa toda a vida e non consegue ter unha vivenda digna?

¿Para que queremos máis tecnoloxía se non temos tempo para gozar dela?

¿Para que queremos máis consumo se necesitamos cada vez máis ingresos para manter o nivel de vida?

¿Para que queremos estar conectados con todo o mundo se estamos permanentemente cansos?

¿E de que serve dicir que somos máis libres se cada vez dependemos de máis sistemas para vivir con normalidade?

Porque unha sociedade non debería medirse só polo número de coches, móbiles, plataformas ou euros que circulan.

Debería medirse por algo moito máis básico:

¿Pode unha persoa que traballa vivir dignamente?

¿Pode mercar ou alugar unha casa?

¿Pode formar unha familia se quere?

¿Pode aforrar?

¿Pode ter tempo libre?

¿Pode desconectar?

¿Pode conservar a súa privacidade?

¿Pode equivocarse sen quedar economicamente arruinada?

Se a resposta a moitas destas preguntas é cada vez máis difícil…

entón temos un problema.

Porque quizais o verdadeiro fracaso do 2026 non sexa que teñamos pouco.

Quizais sexa que, tendo tanto, cada vez sintamos que necesitamos máis para simplemente vivir.

E esa é unha contradición que deberiamos discutir.

Non para idealizar 1999.

Non para dicir que antes todo era mellor.

Senón para preguntarnos algo moito máis importante:

¿CHAMAMOS PROGRESO A TER MÁIS COUSAS OU A PODER VIVIR MELLOR?

E se a resposta é a segunda…

aínda non chegamos.