Oito horas en Urxencias antes de coñecer o diagnóstico dun derrame cerebral no CHUAC

Un paciente denuncia unha longa espera tras acudir ao Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC) con intensísimas dores de cabeza

A experiencia vivida o pasado 27 de xuño no CHUAC volveu poñer sobre a mesa as queixas pola demora na atención sanitaria. Un paciente que acudía a Urxencias debido a fortísimos e intensos dores de cabeza denuncia ter permanecido durante aproximadamente oito horas no servizo de Urxencias antes de coñecer o diagnóstico definitivo: un derrame cerebral.

Segundo o relato do afectado, tras chegar ao hospital tivo que agardar aproximadamente 45 minutos para pasar pola triaxe. Posteriormente, a espera para ser atendido en consulta prolongouse durante outras tres horas.

A situación non rematou aí. Despois da valoración médica, o paciente foi sometido a un escáner e a unha análise de sangue, permanecendo de novo á espera durante aproximadamente dúas horas ata coñecer os resultados.

En total, segundo o seu testemuño, transcorreron arredor de oito horas desde a súa chegada a Urxencias ata coñecer que estaba sufrindo un derrame cerebral.

«Xa podía ter morto»

A indignación do paciente é evidente ao describir o sucedido. «Xa podía ter morto», afirma, cuestionando se unha persoa que chega a Urxencias con dores de cabeza tan intensas debería afrontar tantas horas de espera antes de coñecer a gravidade do seu estado.

O afectado considera que, nun caso deste tipo, cada minuto pode ser determinante e reclama explicacións sobre os tempos de atención e sobre o funcionamento do servizo de Urxencias.

A súa denuncia tamén se converte nunha crítica máis ampla á situación da sanidade pública galega. «A Xunta de Galicia cada vez peor en Sanidade», sinala, ao considerar que a falta de recursos e as demoras poden poñer en risco aos pacientes que precisan atención urxente.

Unha denuncia que pide respostas

O caso suscita preguntas que deberían ser aclaradas polos responsables sanitarios: como se valorou inicialmente a gravidade do paciente?, foron axeitados os tempos de espera?, que protocolos se aplicaron ante a presenza de dores de cabeza de elevada intensidade?

Non corresponde determinar a través deste testemuño se existiu neglixencia ou unha actuación incorrecta. Esa valoración debería facerse a partir da historia clínica, os rexistros de Urxencias e os protocolos aplicables.

Pero o relato serve para poñer o foco nunha cuestión especialmente sensible: a atención aos pacientes que chegan aos servizos de Urxencias con síntomas potencialmente graves e o tempo que transcorre ata o diagnóstico.

Para o paciente, a experiencia deixa unha conclusión especialmente dura: «xa podía ter morto e pasar a engrosar unha simple estatística que a ninguén lle importa».

Unha afirmación que, máis alá da indignación persoal, reclama unha resposta das autoridades sanitarias e unha revisión dos tempos de atención no CHUAC.

A pregunta queda no aire: cantos minutos de espera son aceptables cando detrás dunha dor de cabeza pode esconderse unha emerxencia vital?