Afectada por unha rotura completa do tendón tibial posterior, reclama unha intervención cirúrxica e un plan de recuperación seguro. Asegura que leva meses sen recibir unha solución asistencial adecuada e que tivo que recorrer á vía privada para obter un diagnóstico que cambiou por completo o seu tratamento.
Unha veciña da Coruña atravesa unha situación física e emocional límite tras unha agresión sufrida o pasado 15 de xuño cando se dirixía ao seu posto de traballo en Ilunion. Segundo relata, tres homes que aparentemente estaban baixo os efectos do alcohol perseguírona, cortáronlle o paso e agredírona, ademais de causar danos no seu vehículo, antes de fuxir. A muller asegura que non se tratou dun accidente de tráfico e que os feitos foron denunciados, existindo un atestado policial no que os presuntos agresores están identificados.
Como consecuencia da agresión, foi atendida por FREMAP, a mutua colaboradora coa Seguridade Social que asumiu a súa asistencia sanitaria. Porén, o que comezou como un proceso de atención médica derivou, segundo denuncia, nun longo percorrido de complicacións, falta de respostas e reclamacións administrativas e xudiciais.
Unha infiltración e un empeoramento que cambiaron o curso da lesión
A afectada explica que lle realizaron unha infiltración de corticoides no nocello, onde presentaba unha lesión de tenosinovite de varios tendóns e edema. Cuestiona que o procedemento se realizase sen guía ecográfica e sen que posteriormente se lle indicasen medidas de protección, inmobilización ou repouso.
Ao día seguinte tivo que regresar á consulta. Durante o descenso das escaleiras sentiu un «crac» no nocello, acompañado dunha intensa dor e inestabilidade. A situación obrigouna a baixar todas as escaleiras sentada e a coller un taxi para poder desprazarse.
Segundo o seu relato, cando comunicou o sucedido, restáronlle importancia aos síntomas e indicáronlle que non necesitaba ningunha suxeición específica nin novas probas diagnósticas, senón continuar con fisioterapia.
A paciente asegura que, malia o empeoramento progresivo, as súas queixas foron atribuídas reiteradamente a problemas dexenerativos ou crónicos. O traumatólogo, segundo relata, chegou a dicirlle que «non tiña unha bola de cristal» e mantivo a indicación de fisioterapia e alta médica.
Ante a falta de respostas, decidiu pagar unha resonancia magnética nun centro privado. O resultado revelou unha lesión de moita maior gravidade: unha rotura completa do tendón tibial posterior, cunha retracción aproximada de cinco centímetros.
Unha cirurxía complexa e un conflito coa mutua
A gravidade do diagnóstico levou a propoñer unha intervención cirúrxica mediante transferencia do tendón flexor longo dos dedos e osteotomía do calcáneo, unha reconstrución destinada a tratar a lesión e recuperar, na medida do posible, a funcionalidade do pé.
Porén, a situación complicouse tamén no ámbito administrativo. A muller explica que non puido acudir a unha cita porque, segundo afirma, non fora informada dela. Esa circunstancia foi utilizada posteriormente para tramitar a súa alta médica e cuestionar a orixe laboral da continxencia.
A afectada decidiu impugnar ambas as decisións e tivo que contratar asistencia xurídica para defender os seus dereitos. Tamén presentou reclamacións ante FREMAP, a Oficina Virtual de Reclamacións e diferentes organismos e institucións, sen conseguir ata o momento a solución asistencial que reclama.
«Remítenme aos xulgados, pero eu agora necesito unha operación e unha recuperación segura. A miña saúde non pode esperar a que remate un procedemento xudicial», manifesta.
Vivir soa, sen poder camiñar e sen un recurso de recuperación
Á lesión do nocello súmanse outras limitacións físicas previas que están agravando as consecuencias da situación. A muller ten unha das cadeiras operada cunha prótese e a outra perna presenta importantes problemas de mobilidade, entre eles a ausencia do menisco no xeonllo.
Explica que a prolongada coxeira provocou un empeoramento da súa situación musculoesquelética. Unha nova resonancia do xeonllo recolle, segundo indica, edema óseo, un quiste con líquido e perda de cartilaxe.
Actualmente leva semanas practicamente encerrada na súa vivenda. Apenas pode camiñar e, ademais, vive soa nun edificio con escaleiras e sen unha rede de apoio familiar ou asistencial próxima.
Unha das cuestións que máis lle preocupa é a recuperación posterior á cirurxía. Asegura que, malia coñecer a mutua as súas limitacións e as dificultades que terá para desenvolverse sen apoiar o pé operado, lle foi denegado o acceso a un centro de convalecencia.
«Como vou pasar semanas sen poder apoiar un pé, subir escaleiras e atender as necesidades básicas se vivo soa e a outra perna tamén está danada?», pregunta.
Segundo relata, propuxéronlle desprazarse a Majadahonda para unha valoración, pero denuncia que non lle facilitaron un plan asistencial e de recuperación por escrito que garanta como se resolverán as súas necesidades tras a intervención.
O impacto persoal dunha situación que tamén afecta á súa saúde emocional
As consecuencias van máis alá da dor física. A afectada recoñece que o desgaste psicolóxico está a ser enorme e que a falta de solucións prolonga unha situación de angustia e indefensión.
Unha das experiencias que máis lle doe é ter que deixar o seu can, de doce anos e diagnosticado dun carcinoma, ao coidado dunha amiga porque xa non pode atenderlle. «Estou perdendo un tempo precioso con el. É outra das consecuencias desta situación que ninguén parece ter en conta», lamenta.
A muller tamén manifesta a súa preocupación polo que considera un trato cada vez máis difícil desde que comezou a reclamar e documentar o sucedido. Afirma que dispón de informes médicos, probas diagnósticas, escritos rexistrados e gravacións das consultas que, segundo indica, permiten reconstruír a evolución do caso.
Así mesmo, asegura ter coñecemento doutras persoas que acudiron ás instalacións da mutua en situacións de gran tensión e con queixas asistenciais. Porén, estes testemuños non foron verificados de maneira independente.
Da experiencia persoal á denuncia colectiva
A afectada considera que o seu caso non debe quedar nun conflito individual entre unha paciente e unha mutua. Por iso creou a plataforma Mutuas sen Filtros (https://mutuassinfiltros.org/), un espazo co que pretende dar voz a persoas que denuncian dificultades, falta de respostas ou problemas na atención sanitaria recibida polas mutuas.
A súa desconfianza ante os procesos asistenciais vén de antes. Segundo explica, tamén sufriu problemas de saúde relacionados cunha intervención de menisco e cunha prótese de cadeira, que atribúe a neglixencias do Servizo Galego de Saúde (Sergas). A partir daquelas experiencias comezou a documentar sistematicamente consultas, decisións médicas e reclamacións.
Agora, a súa prioridade non é outra que recuperar a saúde e conseguir que se lle garanta unha atención adecuada.
«Non vou ser simplemente unha reseña indignada en Google. Quero recuperar a miña saúde. Cando remate este inferno, reclamarei todas as responsabilidades que correspondan, tanto polas agresións como polas actuacións sanitarias que considero neglixentes», afirma.
A muller anuncia que continuará adiante coas accións legais para esclarecer os feitos e depurar, se procede, as responsabilidades penais e civís correspondentes.
Pola súa banda, ofrece aos medios de comunicación a posibilidade de consultar a documentación médica, as probas diagnósticas, os escritos presentados e as gravacións das consultas, co compromiso de preservar a súa identidade.
A súa petición inmediata é clara: que se valore a gravidade da súa situación, que se concrete a intervención cirúrxica indicada e que se estableza un recurso de recuperación adaptado ás súas limitacións físicas e ás súas circunstancias persoais.
Porque, máis alá das reclamacións e dos futuros procedementos xudiciais, hai unha persoa que leva meses con dor, que apenas pode saír da casa e que necesita unha solución agora.
«Non quero que ninguén teña que pasar polo que estou pasando eu. Reclamar non debería converterse nun obstáculo para recibir asistencia sanitaria».
