Tras a indignación provocada polo polémico exame de TCAE en Silleda, miles de aspirantes afrontan unha nova convocatoria cunha preocupación engadida: que o Sergas volva esquecer que detrás de cada exame hai persoas, sacrificios e anos de preparación.
Preto de 9.500 persoas están convocadas este domingo para participar nos procesos selectivos de cinco categorías profesionais do Servizo Galego de Saúde (Sergas). Case 9.500 persoas que levan meses preparando unha oportunidade laboral, moitas delas compaxinando o estudo co traballo, as responsabilidades familiares e unhas condicións laborais que non sempre permiten conciliar.
Pero esta nova xornada de oposicións chega marcada por unha pregunta que segue no aire tras o acontecido co exame de TCAE en Silleda: **¿aprendeu alguén daquela polémica ou volverán ser as persoas aspirantes as que paguen as consecuencias?**
O malestar provocado por aquela proba non debería quedar reducido a unhas cantas queixas nin esquecerse cando remata a xornada de exames. Moitas aspirantes manifestaron a súa indignación polo contido das preguntas e pola sensación de que a preparación realizada durante meses non se correspondía co que se lles estaba esixindo. Unha situación que merece explicacións, non silencio.
Porque resulta demasiado fácil convocar oposicións, publicar listas e organizar exames cando o esforzo económico, familiar, emocional e persoal recae fundamentalmente nas persoas aspirantes.
**¿Alguén pensa no que custa preparar unha oposición?**
¿Alguén calcula as noites sen durmir, os fins de semana diante dos apuntamentos, os cartos investidos en academias e materiais, as vacacións sacrificadas e o tempo que se deixa de compartir coa familia?
Parece que ás veces se esquece que quen se presenta a unha oposición non é unha máquina de memorizar preguntas. Son persoas que buscan unha oportunidade, estabilidade e un futuro laboral digno.
E o que se pide non é que lles regalen nada. Pídese que non se lles faga perder o tempo, que os exames teñan sentido, que as preguntas garden relación cos coñecementos e funcións da categoría e que os criterios de avaliación sexan claros, transparentes e obxectivos.
Unha oposición pode e debe ser difícil. O que non debería ser é unha proba que provoque dúbidas razoables sobre a súa adecuación ao posto de traballo ou sobre os criterios empregados para seleccionar o persoal.
**A dificultade non pode converterse nunha escusa para xustificar calquera tipo de exame.**
O sucedido en Silleda debería obrigar a unha reflexión seria por parte dos responsables do proceso selectivo. Non abonda con dicir que as probas se axustan ás bases ou que todo se desenvolveu conforme ao procedemento. Cando existe un malestar importante entre as persoas participantes, a Administración ten a obriga de escoitar, explicar e, se corresponde, rectificar.
Tamén sería conveniente preguntarse se quen prepara estas probas é realmente consciente da realidade das categorías profesionais ás que se dirixen. Porque unha cousa é demostrar coñecementos e outra moi distinta é converter un exame nun exercicio de resistencia que pode afastarse das competencias que deberían valorarse.
E mentres tanto, as profesionais da sanidade continúan traballando, moitas veces con contratos temporais, incerteza, sobrecarga e escaso recoñecemento. Son necesarias para manter en funcionamento os servizos sanitarios, pero cando chega o momento de acceder a unha praza estable parecen quedar sometidas a procesos que lles esixen un sacrificio enorme.
**O Sergas necesita profesionais, pero tamén debe demostrar que sabe respectar a quen quere formar parte del.**
Non se pode falar continuamente de calidade asistencial, humanización e respecto ás persoas pacientes mentres se ignora o desgaste das persoas que aspiran a incorporarse ao sistema sanitario.
Este domingo, esas 9.500 persoas volverán sentarse diante dun exame coa esperanza de que o seu esforzo teña recompensa. Merecen unha proba seria, proporcionada, coherente e xusta. Merecen saber que están sendo avaliadas con criterios que responden á súa futura responsabilidade profesional.
E se hai reclamacións, que se atendan. Se hai preguntas cuestionables, que se revisen. Se hai erros, que se recoñezan. A transparencia non debilita unha Administración; o que a debilita é a falta de explicacións cando as persoas teñen motivos para desconfiar.
Non se pode pedir sacrificio infinito ás opositoras e ofrecerlles a cambio un proceso que deixe máis preguntas ca respostas.
**Porque xa está ben de tratar o esforzo das persoas aspirantes como se non tivese valor.**
Non son números nunha convocatoria. Non son simples follas de respostas. Son traballadoras, nais, pais, fillas, familias e profesionais que loitan por conseguir unha oportunidade nun sistema sanitario do que tamén forman parte.
A quen corresponda organizar, elaborar e supervisar estes exames debería esixírselle a mesma responsabilidade e rigor que se lle reclama a quen se presenta.
Que este domingo non teñamos que volver falar de indignación, impotencia e falta de confianza. Que non teñamos que asistir a outra xornada de reclamacións e frustración.
**E que ninguén esqueza unha cousa: aprobar unha oposición debe depender dos coñecementos, do mérito e da capacidade, non da capacidade de soportar un proceso que poida acabar quebrando a ilusión de quen leva anos loitando por unha praza.**
**Que non se repita Silleda. As persoas aspirantes merecen respecto, non escusas.**
