O aparcadoiro do CHUAC: un negocio á conta da enfermidade e o abandono das familias

Case 500 euros por aparcar durante un ingreso prolongado: a Xunta e a concesionaria permiten que acompañar a un enfermo se converta nun luxo.

Acompañar un familiar hospitalizado no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC) pode supoñer, ademais do desgaste emocional, unha auténtica sangría económica. O aparcadoiro do hospital, explotado por unha concesionaria privada, cobra tarifas que penalizan directamente a quen non ten máis remedio que acudir todos os días para atender, acompañar e coidar os seus.

O problema non é aparcar por comodidade. O problema é ter que facelo porque un pai, unha nai, unha parella ou un familiar está ingresado e precisa compañía. Porque hai que relevar a outros familiares, estar pendente dos médicos, axudar nas comidas ou simplemente non deixar soa unha persoa nun momento de medo, vulnerabilidade e incerteza.

E por esa necesidade, as familias están pagando unha factura que resulta difícil de xustificar.

Segundo as tarifas publicadas, o aparcadoiro cobra 0,03125 euros por minuto, 1,875 euros por hora e ata 15 euros por unha xornada completa. O custo dunha estancia de case oito horas pode ascender a 14,40 euros. Se unha persoa ten que acudir diariamente durante un mes, a factura chega aos 432 euros. Nun ingreso de 34 días, ascende a 489,60 euros.

Case 500 euros por acompañar a un familiar enfermo.

Unha cantidade que para moitas familias equivale á compra mensual, a varios recibos da vivenda ou a unha parte fundamental dos seus ingresos. E que se suma a outros gastos, á perda de horas de traballo, aos desprazamentos e á reorganización da vida familiar que provoca un ingreso hospitalario.

A alternativa de aparcar fóra: unha solución ficticia

Sempre aparece o argumento de que existen alternativas e de que quen non queira pagar pode buscar aparcamento nas inmediacións.

Pero esa resposta ignora deliberadamente a realidade. Buscar unha praza libre arredor do CHUAC, especialmente en determinadas horas, pode converterse nunha tarefa imposible. Dar voltas durante minutos —ou durante moito máis tempo— non é unha alternativa razoable para alguén que chega a relevar un familiar, que ten que entrar a unha hora concreta ou que está acompañando unha persoa en situación crítica.

Non se pode esixir ás familias que, ademais de soportar a angustia dun ingreso, dediquen tempo e enerxía a unha carreira de obstáculos para evitar unha tarifa abusiva.

A suposta liberdade de elección desaparece cando a necesidade impón as súas condicións.

A concesionaria fai negocio coa necesidade

O modelo resulta especialmente cuestionable porque o cliente máis cautivo é precisamente aquel que menos desexa estar no hospital. Non acode por ocio, por compras nin por decisión voluntaria. Acude porque alguén que ama está enfermo.

A concesionaria sabe que, en caso de ingreso prolongado, esa persoa volverá unha e outra vez. Que non pode cancelar a súa presenza. Que non pode decidir deixar de visitar o familiar para aforrar cartos. E que cada día adicional de hospitalización pode representar unha nova factura.

É difícil atopar unha situación máis evidente de desigualdade entre quen presta un servizo e quen se ve obrigado a utilizalo.

A explotación privada dun servizo situado nun hospital público non pode converterse nunha vía para enriquecerse á custa da vulnerabilidade das familias. Se existe unha concesión, se hai condicións de explotación e se ese aparcadoiro forma parte da infraestrutura que atende un hospital público, as administracións teñen a obriga de fiscalizar, revisar e garantir que o servizo non se converta nun castigo económico para os pacientes e os seus acompañantes.

A Xunta non pode mirar para outro lado

A responsabilidade política recae directamente na Xunta de Galicia, que debe garantir que a atención sanitaria pública non se vexa acompañada de custos indirectos desproporcionados que dificulten o acompañamento dos pacientes.

Non abonda con ofrecer asistencia médica. Tamén hai que evitar que as familias que sosteñen emocional e materialmente esa atención acaben pagando cantidades inasumibles por unha necesidade básica.

O Concello da Coruña tampouco pode permanecer alleo a esta situación. Debe implicarse, reclamar solucións e contribuír, dentro das súas competencias e posibilidades, a que o aparcadoiro do CHUAC deixe de ser unha carga económica para as familias.

A Xunta e o Concello deben sentarse, asumir responsabilidades e deixar de pasarse a pelota.

Medidas urxentes, non escusas

É necesario establecer un sistema de bonificacións ou subvencións para familiares de pacientes hospitalizados, con medidas concretas e inmediatas:

– Unha tarifa máxima diaria reducida para familiares de pacientes ingresados.

– Un abono especial para hospitalizacións prolongadas, accesible desde o primeiro día.

– Acreditación sinxela mediante un xustificante do hospital, sen burocracia innecesaria.

– Bonificacións ou exencións para familias vulnerables e pacientes que requiran acompañamento continuado.

– Transparencia sobre a concesión, as tarifas, os beneficios da explotación e as obrigas da empresa concesionaria.

– Revisión das condicións contractuais para garantir que o interese público e os dereitos das familias prevalezan sobre o beneficio económico.

Non se está pedindo un privilexio. Estase reclamando humanidade, sentido común e responsabilidade institucional.

A enfermidade non pode ser un negocio para castigar as familias

Cando alguén ingresa no CHUAC, a súa familia xa afronta unha situación límite. Hai preocupación, medo, cansazo, noites sen durmir, permisos laborais, quendas para acompañar e unha vida que queda en suspenso.

Que, ademais, teña que desembolsar centos de euros por estacionar o coche para estar ao lado dunha persoa enferma é unha situación profundamente inxusta.

Os 432 euros dun mes non son unha cifra abstracta. Son cartos que saen dunha economía familiar que xa está soportando unha emerxencia. Son cartos que se restan á compra, aos recibos, ao alugueiro ou aos aforros.

A Xunta de Galicia debe actuar. A concesionaria debe deixar de tratar a necesidade como unha oportunidade de negocio ilimitada. E o Concello da Coruña debe implicarse.

Porque un hospital público debe ser un espazo de atención, non un lugar onde a angustia das familias tamén pase pola caixa.

**Acompañar a un enfermo non debería custar 15 euros ao día. E moito menos case 500 euros por ter a desgraza de que un ingreso se prolongue durante máis dun mes.**