A perda de poder adquisitivo e o encarecemento da cesta da compra afogan as familias, mentres a distribución alimentaria continúa movendo millóns de euros.
Traballar xa non sempre garante vivir con dignidade. Cada vez son máis as persoas que chegan xustas a final de mes, que teñen que mirar os prezos no supermercado e que ven como unha subida de 50 euros na nómina apenas supón un alivio real. A vivenda, a luz e a alimentación absorben boa parte dos salarios, mentres a sensación de perder poder adquisitivo non deixa de medrar.
É a escravitude do século XXI: non levar cadeas nos pés, senón vivir atado ás facturas. E cando a xente protesta, moitas veces acaba conformándose cunha pequena mellora que apenas compensa o que subiron os gastos.
Mentres tanto, a distancia entre os que poden vivir sen grandes preocupacións económicas e os que teñen que contar cada euro parece cada vez maior. A clase media, aínda existente, sente como perde capacidade para aforrar, afrontar imprevistos e manter o nivel de vida que antes consideraba normal.
Pero hai algo especialmente preocupante: **a alimentación, unha necesidade básica para sobrevivir, converteuse nun negocio de enormes dimensións**.
Os datos económicos das grandes cadeas dan unha idea do volume de diñeiro que move o sector. Mercadona declarou 1.729 millóns de euros de beneficio neto en 2025; Vegalsa-Eroski, 54,6 millóns; Froiz, 20,8 millóns en 2024; e Lidl España, segundo as cifras achegadas, 274 millóns en 2025. Son resultados de empresas con dimensións e exercicios distintos, pero que ilustran a importancia económica da distribución alimentaria.
Obter beneficios é lexítimo, pero cando tantas familias teñen dificultades para encher a cesta da compra, xorde unha pregunta inevitable: **onde está o límite entre facer negocio e garantir que todo o mundo poida acceder a algo tan esencial como a comida?**
Estas cifras, por si soas, non demostran que os supermercados sexan responsables de todas as subas dos prezos. Porén, si poñen sobre a mesa a necesidade de transparencia, competencia efectiva e salarios que permitan vivir, non simplemente sobrevivir.
Porque unha subida de 50 euros pode aliviar durante uns días, pero non resolve un problema estrutural. E unha sociedade na que traballar non abonda para vivir con tranquilidade ten motivos para preguntarse cara a onde está avanzando.
**De que serve que a economía xere millóns se cada vez hai máis persoas que teñen dificultades para chegar a fin de mes?
