Unha paciente denuncia esperas de varias horas, falta de información e escasa empatía na atención á súa nai, que padece unha enfermidade crónica e precisa acudir ao hospital con frecuencia.
As longas esperas e a falta de comunicación coas familias centran a denuncia dunha paciente do Hospital do Barbanza, que decidiu compartir a súa experiencia tras meses de visitas ás Urxencias acompañando a súa nai, afectada por unha enfermidade crónica que lle provoca episodios de agravamento.
Segundo relata, cada visita ao centro convértese nunha experiencia marcada pola incerteza, a dor e a sensación de non recibir información suficiente sobre o estado da súa nai. A familiar asegura que poden pasar horas sen que ninguén lles explique que lle sucede á paciente, que probas se están realizando ou que evolución esperan os profesionais sanitarios.
Nunha das últimas ocasións, a muller achegouse a unha enfermeira para comunicarlle que a súa nai tiña moita dor. Segundo o seu testemuño, a profesional limitouse a responder «vale» mentres sostía o teléfono móbil, sen que a familiar percibise unha reacción acorde coa situación que acababa de comunicar.
A denunciante tamén critica o que considera unha falta de seguimento dos pacientes durante as esperas. Afirma que, malia advertir da dor que sofre a súa nai, en ocasións non recibe explicacións sobre o tratamento nin sobre os motivos das probas médicas. «Sempre volvo despois de polo menos seis horas, cun mal sabor de boca e sen saber realmente que lle pasa á miña nai», lamenta.
Unha experiencia negativa que vén de atrás
A súa crítica ao servizo de Urxencias non se limita ás visitas relacionadas coa súa nai. A paciente lembra outra ocasión na que acudiu ao hospital por unha contractura muscular que lle provocaba unha dor intensa e lle impedía traballar.
Naquela visita, segundo conta, agardou tres horas na sala de espera antes de que lle dixesen: «E que quere que fagamos por vostede?», e lle recomendaran acudir ao seu médico de cabeceira. A muller asegura que tivo que esperar varias semanas para recibir atención e que non puido continuar traballando debido á dor.
Ademais, cuestiona a hora de chegada que figuraba no informe de alta de Urxencias. Segundo afirma, o documento recollía unha hora posterior á real, algo que lle fixo sospeitar que se pretendía disimular o tempo que estivera esperando. Porén, esta acusación non foi verificada de maneira independente.
Reclama unha atención máis humana
A paciente tamén censura as actitudes que asegura observar entre algúns profesionais durante as súas visitas, e afirma que viu persoal conversando ou consultando o teléfono móbil mentres os doentes agardaban. Así mesmo, cuestiona a frecuencia das revisións médicas, que considera insuficiente segundo a súa experiencia.
A pesar das críticas, recoñece que segue acudindo ao Hospital do Barbanza porque é o centro de referencia ao que ten que desprazarse. Porén, considera que as súas experiencias lle deixaron unha impresión moi negativa e que as familias deberían recibir máis información e un trato máis próximo nos momentos de maior preocupación.
A súa mensaxe final é unha reclamación de empatía e respecto cara ás persoas que acoden ao servizo sanitario en situacións de dor e vulnerabilidade: «Que pouca empatía! Somos persoas! Temos corazón!».
As declaracións forman parte do testemuño persoal da paciente. Para determinar o alcance das deficiencias que denuncia, sería necesario contrastar os feitos cos rexistros asistenciais e coa versión do Hospital do Barbanza.
