Novos testemuños de pacientes e familiares denuncian longas esperas, altas médicas cuestionadas e un trato que consideran inadecuado no servizo de Urxencias do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC).
O servizo de Urxencias do CHUAC volve estar no centro das críticas tras varios relatos de pacientes e familiares que expresan a súa preocupación pola atención recibida. Os testemuños, compartidos nas redes sociais, poñen sobre a mesa cuestións tan importantes como a valoración dos síntomas, a demora nas probas diagnósticas e o trato dispensado aos pacientes.
Un dos relatos corresponde a unha persoa que asegura ter acudido varias veces a Urxencias por unha dor moi intensa sen obter unha explicación clara sobre a súa orixe. Segundo conta, nas primeiras visitas recibiu a alta e prescribíronlle paracetamol, a pesar de que a dor persistía e empeoraba. Ao regresar ao día seguinte, outro médico considerou necesario realizar novas probas e mantela en observación. Finalmente, foi operada de urxencia.
A persoa afectada destaca a importancia de ter coincidido cun profesional que decidiu investigar máis a fondo a causa da dor, e cuestiona que nas visitas anteriores non se chegase a esa conclusión.
Outro familiar relata o sucedido co seu pai, de 88 anos, que foi levado a Urxencias por unha perda repentina de forza nas pernas. Segundo o seu testemuño, nunha primeira valoración atribuíronse os síntomas ao desgaste propio da idade e mandárono para a casa. Dous días despois, tras repetirse o episodio, volveron ao hospital. Nesta ocasión, unha doutora solicitou un TAC cranial que permitiu detectar dous coágulos na cabeza. O paciente tivo que ser operado de urxencia e tamén presentaba unha lesión na rótula.
O familiar eloxia a actuación da segunda profesional e cuestiona que a idade puidese condicionar a valoración inicial. O caso reabre un debate fundamental: os síntomas novos ou repentinos, especialmente en persoas maiores, precisan unha valoración adecuada e non deberían descartarse unicamente pola idade.
Un terceiro testemuño denuncia a longa espera na atención ao seu fillo tras sufrir un accidente de tráfico. Segundo explica, realizáronlle unha radiografía ás sete da tarde e, ao non estar informada dúas horas despois, solicitáronlle un TAC, que se efectuou ás once da noite. Ás nove da mañá seguinte, segundo lle comunicaron en Atención ao Paciente, a proba aínda non estaba informada. A familia asegura que, tras insistir e protestar pola demora, a responsable de Urxencias acudiu e lle deu a alta ao mozo, nunha actuación que describen como desagradable e pouco respectuosa.
Os tres relatos coinciden nunha preocupación común: a necesidade de garantir unha atención sanitaria rigorosa, unha comunicación clara cos pacientes e un trato digno, mesmo nos momentos de maior presión asistencial.
Cómpre lembrar que estes son testemuños publicados por particulares e que os feitos descritos non foron verificados de maneira independente. Por iso, resulta fundamental que as reclamacións se investiguen e que o hospital poida ofrecer a súa versión dos acontecementos.
RECLAMAR É UN DEREITO. CALAR NON DEBERÍA SER A ÚNICA OPCIÓN.
Cando unha persoa considera que non recibiu unha atención adecuada, pode presentar unha reclamación formal ante Atención ao Paciente, solicitar información sobre as probas realizadas e pedir que se revise a súa asistencia. Documentar os feitos, conservar os informes médicos e describir con precisión o sucedido contribúe a que cada caso poida ser examinado.
O obxectivo non debe ser atacar a todos os profesionais sanitarios, moitos dos cales realizan un labor esencial en condicións difíciles, senón esixir que todas as persoas reciban unha atención segura, humana e respectuosa.
