Un accidente laboral durante unha quenda de noite en Profand (Cambre), antiga Isidro de la Cal, acabou converténdose nunha longa batalla médica, administrativa e persoal. A traballadora denuncia as secuelas físicas, a falta de recoñecemento do accidente laboral e o desgaste dunha situación que está afectando profundamente a súa vida familiar.
O que comezou como unha xornada máis de traballo nunha quenda de noite en Profand, en Cambre, acabou converténdose nun auténtico pesadelo. A traballadora encargábase da manipulación e desconxelación de produtos do mar, entre eles sepia e lura procedentes de barcos propios que faenan en caladoiros como os da India ou o mar do Norte.
Pero foi durante a manipulación de gallineta cando se produciu o accidente que cambiaría a súa vida.
A gallineta, ao igual que o escarapote, é un peixe con numerosas espiñas e pinchos. Ao pasar pola cinta transportadora pode esvarar e provocar feridas nas mans dos traballadores. «Pínchaste coma cun ourizo e algunha espiña pode quedar dentro», relata.
A traballadora sufriu múltiples pinchazos nas mans durante a súa xornada laboral. O que inicialmente podía parecer unha lesión menor acabou derivando nunha infección que precisou atención médica, drenaxes, probas ecográficas, tratamentos antibióticos e, finalmente, unha intervención cirúrxica no hospital Abente y Lago.
## Unha batalla médica e administrativa
Tras acudir á mutua, Ibermutua comunicoulle que a baixa non tiña consideración de laboral. Posteriormente, o médico de cabeceira intentou extraer unha das espiñas, nunha intervención na que, segundo relata, saíu sangue moi escura.
Ante o empeoramento da infección, foi derivada ao CHUAC, onde lle realizaron unha drenaxe e tomaron mostras. A evolución obrigou a modificar o tratamento antibiótico e realizar novas probas diagnósticas.
Nunha das ecografías realizadas por Ibermutua observouse unha imaxe redondeada duns sete milímetros de diámetro.
A pesar das lesións e das complicacións, o Instituto Nacional da Seguridade Social acabou denegando o recoñecemento do accidente como laboral, decisión fronte á que a traballadora presentou unha reclamación.
A súa recuperación tampouco está sendo sinxela. Tras a operación, tivo que volver acudir a Urxencias por molestias e posteriormente comezou un proceso de rehabilitación a través da sanidade pública.
## «As férulas parecen da época dos dinosauros»
Ás consecuencias da lesión engadíronse problemas de mobilidade e deformidade nun dedo, descrito como dedo en garra ou *boutonnière*.
A traballadora expresa a súa indignación pola tardanza na atención sanitaria. Segundo relata, un profesional mostrou o seu enfado pola demora coa que chegou o tratamento e cuestionou a eficacia das férulas utilizadas, que chegou a comparar coas «da época dos dinosauros», ao considerar que non estaban corrixindo a posición do dedo.
A pesar da súa frustración, quere destacar especialmente o traballo do persoal de terapia ocupacional do Hospital de Oza.
«Son marabillosos. Terapeutas e psicólogos. Sen eles e sen as súas palabras de ánimo non estaría escribindo isto», asegura, agradecida polo apoio recibido durante o proceso de recuperación.
## Unha situación familiar ao límite
Á loita pola recuperación física súmase unha situación persoal e familiar extremadamente complicada.
A traballadora ten dous fillos ao seu cargo e un familiar que se atopa nun contexto de prevención do suicidio. Ademais, explica que pasa o día coa medicación nunha mochila e que debe manter os produtos de limpeza baixo chave, nunha situación que describe como esgotadora.
A incerteza económica e administrativa agrava aínda máis o problema. Segundo explica, o SEPE continúa tramitando a súa solicitude mentres ela intenta facer fronte ás necesidades familiares e aos gastos derivados da súa situación.
«Isto é un inferno. É morrer en vida», afirma, describindo o desgaste físico e psicolóxico que está sufrindo.
## Outras lesións pendentes desde hai anos
Por se todo isto non fose suficiente, a traballadora asegura que continúa pendente de que lle retiren dous fragmentos de vidro do brazo esquerdo, que, segundo relata, lle quedaron tras un episodio ocorrido hai 18 anos e que atribúe á atención recibida daquela en Ibermutua.
Agora tamén agarda que lle extraian a espiña que sospeita que continúa no dedo gordo da man.
A súa historia volve poñer sobre a mesa a importancia da prevención de riscos laborais nos postos de manipulación de peixe, especialmente cando se traballa con especies que presentan elementos punzantes capaces de provocar lesións e infeccións.
Tamén abre interrogantes sobre a coordinación entre mutuas e sanidade pública, o recoñecemento das continxencias profesionais e as consecuencias que os atrasos administrativos e asistenciais poden ter na vida dunha persoa.
Detrás dos expedientes, das ecografías, das operacións e das resolucións administrativas hai unha traballadora que intenta recuperar a súa saúde, sacar adiante a súa familia e conseguir que se recoñeza o que lle aconteceu.
**Unha pequena espiña pode acabar converténdose nunha ferida que vai moito máis alá da pel.**
