Cada vez que se produce un accidente grave na Costa da Morte, a comarca volve facerse a mesma pregunta: que pasaría se os medios sanitarios especializados estivesen máis preto? Os sinistros rexistrados esta semana en Leiloio (Malpica) e en Muxía reabriron un debate que leva anos sen atopar resposta: a necesidade dunha ambulancia medicalizada permanente para atender unha das comarcas máis extensas e dispersas de Galicia.
Para moitos veciños, a situación resulta difícil de comprender. Hai apenas uns días, en Corme, foi necesaria a intervención dun helicóptero medicalizado procedente doutra provincia. Máis aló do bo traballo dos profesionais das emerxencias, a imaxe alimenta unha percepción cada vez máis estendida: a de que a Costa da Morte continúa nun segundo plano á hora de planificar recursos sanitarios.
Non se trata de cuestionar o labor do persoal sanitario nin dos servizos de emerxencias, que cada día fan fronte a situacións extremadamente complexas. A cuestión é outra: se unha comarca con centos de quilómetros de estradas, unha importante actividade pesqueira, industrial e turística, e cunha poboación moi dispersa, conta cos recursos que realmente necesita.
Os minutos son decisivos nun infarto, nun politraumatismo ou nun accidente de tráfico grave. Por iso, a existencia dunha ambulancia de soporte vital avanzado non debería verse como un luxo, senón como unha garantía de igualdade no acceso á asistencia sanitaria, independentemente do lugar onde viva cada persoa.
A esta reivindicación sanitaria súmanse outras promesas que o paso do tempo foi deixando no caixón. A autovía ata Cee segue sen completarse, a pesar de ser unha infraestrutura considerada estratéxica para a comarca. E proxectos que noutro momento se presentaron como unha oportunidade para mellorar as comunicacións, como a chegada do tren a Carballo, acabaron converténdose nun recordo máis que nunha realidade.
O sentimento de abandono non nace dun único episodio nin dunha única decisión política. É a consecuencia de anos acumulando atrasos, promesas incumpridas e reivindicacións que, desde a perspectiva de moitos veciños, non reciben a mesma atención ca noutras zonas de Galicia.
A Costa da Morte non pide privilexios. Pide igualdade. Pide que vivir nunha comarca afastada dos grandes núcleos urbanos non supoña ter menos oportunidades de recibir unha atención sanitaria rápida nin de dispoñer dunhas comunicacións dignas.
Porque cando dunha emerxencia depende unha vida, o tempo non entende de mapas nin de promesas. E a cidadanía tampouco debería ter que seguir esperando.