UGT e CCOO decidiron convocar unha folga xeral este outono en apoio das reivindicacións do Sindicato de Inquilinas. A vivenda é, sen dúbida, un dos grandes problemas sociais do país. Pero a decisión dos dous grandes sindicatos deixa unha pregunta difícil de evitar: por que agora?
Porque os problemas que afectan á clase traballadora non apareceron onte.
Durante meses, as familias sufriron o encarecemento da cesta da compra, dos combustibles, dos alugueiros, da enerxía e dos servizos básicos. Os salarios perderon capacidade adquisitiva para moitos fogares e chegar a fin de mes converteuse nunha auténtica carreira de obstáculos.
E ante todo isto, onde estiveron UGT e CCOO?
As grandes centrais sindicais non parecen ter atopado motivos suficientes para convocar unha resposta de semellante dimensión cando o custo da vida golpeaba directamente os petos dos traballadores. Por iso resulta inevitable que agora xurdan dúbidas cando anuncian unha folga xeral a poucas semanas dunhas eleccións xerais.
Non é a reivindicación da vivenda o que se cuestiona. O que se cuestiona é a oportunidade.
Resulta difícil pedir aos traballadores que crean que o calendario é unha simple casualidade cando unha mobilización deste calibre se anuncia precisamente nun momento de enorme tensión política e electoral.
Os sindicatos dirán que defenden os traballadores. E deberían facelo sempre, non só cando unha determinada reivindicación ocupa o centro da axenda política.
Porque un sindicato non debería aparecer unicamente cando hai cámaras, titulares e unha oportunidade para ocupar a primeira liña do debate público. A defensa dos traballadores debería ser diaria: cando sobe a gasolina, cando aumenta a compra, cando se dispara o alugueiro e cando o salario xa non chega para pagar as facturas.
E aquí está a cuestión que UGT e CCOO deberían responder:
Se a perda de poder adquisitivo, a inflación e o encarecemento da vida eran motivos suficientes para preocuparse polos traballadores, por que non vimos unha mobilización equivalente daquela?
A folga xeral pode ser unha ferramenta sindical lexítima. Pero tamén é lexítimo que os cidadáns cuestionen o seu calendario e esixan coherencia ás organizacións que din representalos.
Porque para moitos traballadores a sensación pode ser desconcertante: cando máis necesitaban que os sindicatos alzasen a voz, quedaron en segundo plano; agora, cando faltan poucas semanas para votar, a voz sindical volve soar con forza.
Non corresponde afirmar sen probas que exista unha motivación electoral detrás da convocatoria. Pero tampouco se pode pretender que a cidadanía non observe o calendario e non formule preguntas.
Un sindicato debe defender aos traballadores todo o ano, non aparecer só cando o momento político resulta especialmente oportuno.
