O debate sobre o Servizo de Axuda no Fogar (SAF) non pode centrarse unicamente na atención que reciben as persoas maiores e dependentes. Tamén é necesario poñer o foco nas empresas concesionarias, nas condicións nas que prestan o servizo e no trato que dispensan ás súas traballadoras.
Cómpre preguntarse se todas as empresas que xestionan este servizo contratan persoal coa titulación ou formación esixida para desenvolver estas tarefas. Tamén hai que poñer sobre a mesa as denuncias e preocupacións relacionadas coas condicións laborais das auxiliares, que en determinados casos foron cualificadas de precarias, con salarios pendentes de pagamento e situacións laborais difíciles de soportar.
Cando un concello decide contratar unha empresa para prestar o Servizo de Axuda no Fogar, non debería limitarse a comprobar que a entidade cumpre os requisitos administrativos ou presenta unha oferta económica. Está a deixar nas súas mans algo moito máis importante: o coidado de persoas maiores, dependentes e vulnerables.
Por iso, as administracións locais teñen a responsabilidade de vixiar e supervisar tanto a calidade da atención como o cumprimento das obrigas laborais da empresa contratada. É fundamental comprobar que o persoal conta coa cualificación necesaria, que recibe formación adecuada e que traballa en condicións dignas, con salarios e dereitos respectados.
*Non se pode falar dun servizo de coidados de calidade se non se coida tamén a quen coida.*
As auxiliares de axuda no fogar desempeñan un traballo esencial, moitas veces invisible e pouco recoñecido. O seu labor merece respecto, estabilidade e condicións laborais xustas.
Os concellos deben asumir un papel activo na fiscalización das empresas concesionarias, porque detrás de cada contrato público hai persoas: persoas que necesitan atención e traballadoras que merecen dignidade e respecto.
