
O aparcadoiro, a televisión, o teléfono e o acceso a internet supoñen un desembolso adicional para persoas que xa atravesan unha situación de vulnerabilidade. A situación abre o debate sobre os custos que deben asumir pacientes e acompañantes na sanidade pública.
Estar enfermo ou acompañar un familiar hospitalizado xa é unha situación suficientemente difícil como para ter que afrontar, ademais, unha serie de gastos engadidos. Porén, esta é a realidade coa que se poden atopar pacientes e familiares no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC), onde servizos como o aparcadoiro, a televisión, o teléfono ou o acceso a internet teñen un custo adicional.
Un dos gastos máis importantes é o do estacionamento. A tarifa do aparcadoiro sitúase en 0,03125 euros por minuto, o que equivale a 1,875 euros por hora. Para quen necesita permanecer no hospital durante toda a xornada, a factura pode alcanzar os 15 euros diarios. No caso do abono mensual, a última tarifa publicada sitúase nos 90 euros.
Un desembolso considerable para familiares que, en moitos casos, teñen que acudir diariamente ao centro hospitalario para acompañar persoas ingresadas, ás veces durante semanas ou mesmo meses.
Pero o aparcadoiro non é o único gasto. Os pacientes tamén poden ter que pagar pola televisión da habitación, mediante unha tarxeta recargable, así como polo uso do teléfono e da conexión a internet a través da pantalla multimedia, tamén mediante sistemas de recarga.
A enfermidade non debería supoñer unha carga económica engadida
Esta situación suscita unha cuestión que merece unha reflexión: ata que punto é razoable que pacientes e familiares teñan que asumir estes custos nun hospital público?
Para unha persoa ingresada, a televisión ou a conexión a internet poden representar unha das poucas formas de entretemento e comunicación co exterior durante a súa estancia. Para os familiares, o aparcadoiro pode converterse nun gasto fixo difícil de asumir cando a hospitalización se prolonga.
Non se trata de cuestionar a existencia de determinados servizos complementarios, senón de reclamar medidas que teñan en conta a realidade das persoas que pasan por un hospital. Especialmente aquelas familias con menos recursos económicos ou que se ven obrigadas a desprazarse diariamente.
A sanidade pública non debería limitar a súa responsabilidade á atención médica. O benestar dos pacientes e o apoio ás familias tamén forman parte dunha asistencia verdadeiramente humana.
**Porque enfermar non é unha elección, acompañar a un ser querido tampouco debería converterse nun luxo.**
Cómpre abrir un debate sobre a necesidade de ofrecer tarifas reducidas, facilidades de estacionamento e servizos básicos gratuítos ou máis accesibles para pacientes e acompañantes.
A preocupación pola saúde dunha persoa debería ser a única preocupación dunha familia nun momento tan delicado, e non ter que facer contas cada día para poder estar ao seu lado.
